ไม่ระบุ
- เรียน คุณหมอวิจารณ์ที่เคารพ
- พรุ่งนี้ น้อยจะไปเดินสำรวจเส้นถนนพระราม 4
- น้อยเห็นว่าโศกนาฏกรรมครั้งนี้ใหญ่มาก และอาจกลายเป็นวงจรอุบาทว์แบบซ้ำซากและซับซ้อนยิ่งขึ้นได้
- คนที่ประสบเคราะห์กรรมมากมายเหลือเกิน นับตั้งแต่คนที่บาดเจ็บ ล้มตาย ซึ่งมีทั้งฝ่ายผู้ชุมนุม ฝ่ายเจ้าหน้าที่รัฐ ฝ่ายคนที่เกี่ยวข้อง และรวมถึงชาวบ้านที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ที่ได้รับผลกระทบจากความขัดแย้งครั้งนี้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนยากจน เป็นสุจริตชน ซึ่งถ้ามองจากคู่สงคราม ก็จะเห็นได้ว่า คนจนทั้งนั้นที่เข้ามาเป็นไพร่พลให้ทั้งสองฝ่าย และบาดเจ็บล้มตายท่ามกลางการประหัตประหารกันเอง คนอีกส่วนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนจนและคนชั้นกลางในเมือง เป็นหญ้าแพรกที่แหลกลาญ ทำให้ต้องหันมายืนอยู่ข้างรัฐอย่างช่วยไม่ได้
- ในการเดินสำรวจ น้อยได้พบบางสิ่งที่ชวนให้วังเวง คือน้อยพบความหวาดกลัว ความหวาดระแวงอยู่ในหัวใจของผู้คน ซึ่งทำให้น้อยเขียนถึงคนอื่นๆ ด้วยชื่อย่อ
- ในสังคมอินเตอร์เน็ต น้อยได้พบผู้หญิงหนึ่ง ซึ่งพ่อถูกยิงเสียชีวิต ร้านถูกไฟไหม้หมด ประกันไม่จ่าย เพราะไม่เข้าเงื่อนไข เธอไม่รู้ว่าฝ่ายทหารหรือนปช.ยิงพ่อของเธอ ฝ่ายรัฐจัดให้พ่อของเธอเป็นผู้ชุมนุม ซึ่งเธอรู้ว่าไม่จริง เธอว้าวุ่นสับสน โกรธเกลียดไปทุกอย่าง ไม่มีทางออก นอกจากหันมาหาธรรมะ
- น้อยคิดว่า ต้องทำความจริงให้ปรากฏ เมื่อความจริงปรากฏ ผู้คนจะสามารถให้ความเป็นธรรมแก่กันและกันมากขึ้น มีเมตตากรุณาต่อกันและกันมากขึ้น ไม่ตกเป็นเหยื่อของผู้มีอำนาจ มีใจอำมหิต ไม่ว่าผู้มีอำนาจนั้นๆ จะอยู่ในฝ่ายไหน อย่างไร
- น้อยออกไปเดินสำรวจแล้ว น้อยได้พบว่า ความช่วยเหลือของรัฐ เรื่องเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบจากการชุมนุม ส่วนใหญ่ตกอยู่กับคนชั้นกลางระดับสูงและคนชั้นบนเป็นสำคัญ ลงมาถึงคนชั้นกลางระดับกลางบ้าง แต่แทบไม่ถึงคนจน ซึ่งได้รับความเสียหายมากที่สุด เพราะยังยึดระบบกฏหมายลายลักษณ์เป็นสำคัญ
- สิ่งที่น้อยได้พบเบื้องตนคือ ในหมู่คนเล็กคนน้อย มีพลังชีวิต มีพลังทางศีลธรรมดำรงอยู่จำนวนมาก เพียงแต่โลกของเขาเป็นโลกใบเล็กๆ ที่กระจัดกระจาย ถ้าเพียงแต่พวกเขาจะเข้าใจกันและกันได้มากกว่านี้ เขาก็จะตกเป็นเหยื่อของสถานการณ์น้อยลง
- น้อยยังสะท้อนใจด้วยว่า คนกรุงเทพฯไม่เคยมีประวัติศาสตร์ของตนเองเลย เรามีแต่ประวัติศาสตร์ราชวงศ์ เราจึงไม่สามารถมองเห็นการคลี่คลาย ถักทอ ของสังคม จนกลายเป็นสังคมกรุงเทพฯในปัจจุบันได้ เวลาเรามองคนกรุงเทพฯเราจึงเห็นแต่คนมั่งคั่ง ฟุ้งเฟ้อ โก้เก๋ ซึ่งเราเห็นแต่ฉากหน้าเท่านั้น และความต่างคนต่างอยู่ ความตัวใครตัวมัน ก็ทำให้ เรามักไม่มีเรื่องราวของคนอื่นๆ อยู่ในความรู้สึกนึกคิดของเรามากนัก
- แต่โศกนาฏกรรมครั้งนี้ ก็บ่งชี้อยู่อย่างหนึ่งว่า เราไม่ควรรวมศูนย์ความมั่งคั่งไว้ที่จุดใดจุดหนึ่งมากเกินไป การไปเดินสำรวจในละแวกใจกลางเมือง และเข้าห้างหรูบ้างในบางจุดที่ไปสำรวจ ทำให้น้อยเองก็ช็อคเหมือนกัน ในความเลิศลอยหรูหรา เมื่อคิดถึงอกเขาอกเรา ถ้าเรามาจากชนบท มาจากชุมชนแออัด มาเห็นแบบนี้ และมีคติผิดๆ ว่า คนกรุงเทพฯมีแต่พวกรวยล้นฟ้า เขาก็ช็อคกันขนาดไหน ยิ่งไม่ต้องคิดว่า พวกเขามากันด้วยตรรกะที่ว่า คนชนบทตั้งรัฐบาล คนกรุงเทพฯล้มรัฐบาล มันน่าเศร้าจริงๆ
- น้อยคิดว่า ยังมีข้อเท็จจริงจากจุดเล็กจุดน้อยต่างๆ ที่เราควรคลี่ออกมา เปิดให้เห็นความเป็นจริงทั้งหมด มันอาจเป็นเรื่องราวความทุกข์ มันอาจชวนแสวงใจ แต่ต้องรู้ทุกข์ก่อน รู้อย่างที่มันเป็นจริง จึงจะสามารถละสมุทัยคือเหตุแห่งทุกข์ได้ ต้องทำความจริงในส่วนต่างๆ ทุกภาคส่วนออกมาให้ปรากฏ ผู้คนในสังคมคนจึงจะสามารถเข้าใจกันและให้อภัยกันได้ รวมถึงเมื่อปัญหาที่แท้จริงแสดงตัวออกมา จึงจะเกิดความเห็นพ้องต้องกันในการร่วมมือกันแก้ไขปัญหาที่เป็นจริงต่อไป
- เคารพรัก
- น้อย(กัญญา ลีลาลัย)