สวัสดีค่ะคุณเส้าหลง สนุกมากเลยค่ะกับเรื่องสั้นเรื่องนี้มันสะท้อนให้เห็นถึงชีวิตที่กำลังดำเนินอยู่บนท้องถนนที่มีมุมชีวิต ของหลากหลายชีวิตที่แตกต่างกันไป กลิ่นลมหายใจกลิ่นกระเทียม เป็นอีกแง่มุมหนึ่งของคนที่ที่อาจจะไม่มีเวลาแม้แต่ดูแลตัวเอง เพราะทุกลมหายใจนั้นอยู่บนท้องถนน และพบได้มากทีเดียว ดิฉันเองก็เคยประสบเหตุการณ์คล้ายๆกันแบบนี้

ครั้งตอนเด็กๆ ในขณะนั้นบนรถเมล์ที่แออัดในช่วงเวลาสายๆ ฉันนั่งข้างๆคุณแม่และคุณพ่อที่นั่งห่างไปอีกประมาณ3 คนบนที่นั่งเบาะยาวด้านหลังสุด ขณะนั้นก็มีชายคนหนึ่งก้าวขึ้นรถมาด้วยลักษณะเหงื่อโทรมกายและมีอาการเหนื่อยล้าในชุดเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้น ดูจากอาการดิฉันเดาในใจว่า เขาต้องมาจากรับจ้างทำงานในช่วงเช้ามืดวันนั้นแน่และนี่ก็คงจะเดินทางกลับที่พัก แต่สิ่งที่ฉันได้รับกับการมาเยื่อนของชายผู้นี้ก็คือ 'กลิ่นตัวอันแรงกล้า' ที่สุดจะทานทนได้ ฉันหันไปบอกแม่ว่าฉันมีอาการจะอาเจียน แม่บอกให้ทนหน่อยจะถึงที่ลงแล้ว นั่งได้สักระยะหนึ่งก็ถึงที่ลง....ฉันไม่รู้ว่าลงที่ไหนแต่ที่สังเกตได้คือ บริเวณนั้นมีต้นมะขามเรียงรายเป็นทิวแถว แค่นั้นแหละฉันก็วิ่งตื๋อตรงไปยังกอต้นมะขามต้นหนึ่ง และก็ปลดปล่อยทุกอย่างออกจากท้องสู่ปากแล้วพุ่งออกหมด อาการหน้ามืดเดินจนเซ แม่ต้องพยุงเดินต่อไปที่ไหนก็ไม่รู้ได้ .......นี่คือความทรงจำที่ฉันยังคงจำเหตุการณ์นั้นได้ไม่เคยลืม และมีความรู้สึกว่ากลิ่นยังติดปลายจมูกอยู่เสมอเมื่อคิดถึงเรื่องนี้........THE END

ป.ล. บริเวณทีมีต้นมะขามเรียงรายตรงนั้นก็คือสนามหลวงนั่นเอง