เรียน อาจารย์ปภังกร

ผมมีความเห็นว่า การสร้างความรู้สึกให้อยากไปวัดต้องเริ่มที่ครอบครัว ถ้าพ่อแม่ มีลูก แล้วไม่เคยพาลูกไปวัดเลย

เด็กคนนั้นถ้าเติบโตเป็นผู้ใหญ่ก็คงไม่คิดอยากจะไปวัด เพราะไม่ได้อยู่ในวิถีชีวิต อาจเป็นเรื่องแปลกเสียด้วยซ้ำ

สถาบันครอบครัวจึงมีบทบาทสำคัญต่อการปูพื้นฐานของผู้คนในอนาคต ถ้าพ่อ แม่ พาลูกไปวัดตลอดที่มีโอกาส

เป็นการสร้างความคุ้นเคย พาไปทำบุญ พาไปเที่ยวชมสิ่งสวยงาม พาไปศึกษาหาความรู้จากในวัด ซึ่งมีอยู่มากมาย (ถ้าสอนเป็น)

เมื่อเป็นวิถีชีวิต บุคคลนั้นจะไม่อยู่ไกลวัดเลย

การที่คนไม่ไปวัด ก็มีหลายกรณีน่ะครับ

๑. ชอบอ้างว่าไม่มีเวลา แต่ไปห้างสรรพสินค้า มีเวลามากมาย

๒. ไม่ได้ถูกปูพื้นฐานไว้ (ตามที่กล่าวขั้นต้น)

๓. มีภาพลบของการปฏิบัติตนของสงฆ์ ทำให้ไม่ศรัทธา รู้สึกต่อต้าน สงฆ์จำนวนไม่น้อย ปฏิบัติตนไปในทางเสื่อมพระวินัย โลภมาก

อยากได้แต่เงินทอง แต่ไม่สอนคน สร้างถางรวัตถุ มากกว่าสร้างธรรม

๔. ไปวัดไม่ตรงตามหลักที่ควรจะเป็น เช่น ไปเพื่ออยากได้วัดถุมงคล ของขลัง ของที่เป็นไปในทางเสื่อมของจิต

๕. วิธีการสอนธรรมของสงฆ์ (บางรูป) สอนผิดๆ สอนแต่อิทธิปฎิหาร บางครั้งสอนในสิ่งที่พระพุทธเจ้าไม่ได้สอน ผิดหลักธรรม

หลายคนเลยไม่ชอบสงฆ์ไปเลย

หมายเหตุ เรื่องความเสื่อมของพระพุทธศาสนา มีผู้รู้เขียนเป็นตำรา มีรายงานศึกษาวิจัยไว้มากมาย (ผมได้รวบรวมไว้พอสมควร)

ทางแก้ไขที่ดีที่สุดผมจึงคิดว่าอยู่ที่ครอบครัว ถ้าครอบครัวนั้นเป็นครอบครัวที่ปฏิบัติธรรม รับรองได้ว่า คนในครอบครัวนั้นก็จะไม่ห่างไกล พุทธธรรมอย่างแน่นอน

ด้วยความปรารถนาดีจาก

นายรักษ์ ปริกทอง

กลุ่มธรรมรักษ์