เทียนส่องแสง ที่มืดมิดแม้สว่างเพียงนิดน้อยก็เห็นหนทางเดิน

เมื่อวานบังเอิญเห็นบล็อกของคุณเทียน หนูก็ว่าทำไมคุ้นๆ เมื่อคืนหนูนึกขึ้นได้ว่ามันเป็นชื่อบล็อกเดียวกับของบล็อกแก๊งที่หนูชอบแอบไปด้อมๆมองๆบ่อยคะ ดอกไม้ของคุณสวยๆทั้งนั้น แต่ที่ประทับใจคือบทความี่คุณเขียนถึงแม่ อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยค่ะ

แม่หนูเป็นคนชอบปลูกตนไม้ค่ะ ปลูกผักสวนครัวนี่แม่ชอบมากที่บ้านแทบจะไม่ได้ซื้อผักกิน ตอนเป็นเด็กหนูจะโดนแม่บังคับให้รดน้ำต้นไม้และรดน้ำผักจะไม่ให้บ่นได้ยังไงค่ะก็เมื่อก่อนบ้านหนูใช่น้ำบ่อหนูต้องตักน้ำจากบ่อหาบมารถต้นไม้

หนูไม่เคยห่างกับแม่เลยไปไหนไปด้วยกันตลอดหนูกลัวแม่เหงา(พ่อกับแม่หย่าร้างกันค่ะ)แม่กับหนูเราอยู่ด้วยกันเหมือนเพื่อนเลยคะ จนได้มาบรรจุเป็นครูที่ชัยภูมิ แต่แม่ต้องเฝ้าร้านที่บ้าน อยู่ที่โรงเรียนเหงามากโทรหาแม่ร้องไห้เกือบทุกวัน แม่บอกว่าถ้าคิดถึงแม่ก็ปลูกต้นไม้สิ เท่านั้นแหละค่ะผ่านมา5ปีต้นไม้จะเต็มบ้านพักครูแล้วค่ะ หนูเพิ่งรู้ว่าการปลูกต้นไม้มันมีความสุขก็วันนี้แหละค่ะ การได้เห็นยอดอ่อน เห็นดอก เห็นผล เห็นหน่อเห็นต้นกล้าที่กำลังจะเกิด มันทำให้หนูยิ้มได้ มีเพื่อนที่อยู่ด้วยกันชอบล้อหนูว่าหนูบ้าไปแล้ว หนูไม่สนหรอกค่ะเพราะ...ต้นไม้เราจึงยังมีลมหายใจ