เห็นด้วยกับข้อความของครูคิม เรืองบทบาทผู้นำ

แต่ทุกวันนี้ใน ผู้นำทางวิชาการ เห็นแก่ความก้าวหน้าของตัวเองเป็นสำคัญ

ดีใจที่เคยพบผู้นำท่านหนึ่ง ไม่รอการเท็จทูลจากคนสนิท จะออกไปยิ้มแย้มแจ่มใสกับลูกน้องทุกคน คอยถามลูกน้องอยู่เสมอว่า ไหวไหม มีปัญหา ให้ช่วยอะไร .....

มุมมองที่พบจากการพัฒนา คนที่ทำงานและเข้าร่วมกิจกรรมต่าง ๆได้ก็จะไม่พร้อมที่จะพัฒนาตนเองให้เก่งด้านวิชาการเพราะจะถูกเรียกใช้จนปฏิเสธไม่ได้(มีจิตสาธารณะมากเกินไป)... แต่ตรงกันข้าม คนที่เก่งภาควิชาการ จะเน้นแต่ทฤษฎีแต่ปฏิบัติจริง ทำเองไม่เป็น จะใช้บารมี ? เฉพาะตนขอให้คนอื่นทำงานภาคสนามแทนแล้วตนเองไปสรุปเขียนผลงานส่ง