สวัสดีค่ะ  คุณถาวร

ในอำเภอแถบชนบทเล็ก ๆ ห่างไกลอย่างสระใคร  หนองคาย  ยังมีอัตราฆ่าตัวตายสำเร็จเพิ่มขึ้นเลยค่ะ.....รากเหง้าสังคมซับซ้อนขึ้นเยอะจากสมัยเราเป็นเด็ก  สิ่งที่โผล่ให้เห็นเป็นแค่ยอดภูเขาน้ำแข็ง....จิ๊ดเดียวเอง 

เคยมีคุณยายเป็นเบาหวานมาหาด้วยมีฟันโยก  ฟันค้ำกันเคี้ยวอาหารลำบาก  เจ็บ  อยากเอาฟันออก...ระหว่างรอให้ชา  คุยมาคุยไป  ไผพามา.....หลานอยู่อีกบ้านหนึ่งพามา  ยายอยู่บ้านกับผู้ใด๋...อยู่ผู้เดียว  เฮ็ดกับข้าวกินเอง  อยู่บ้านเฮ็ดหยังแน......อยู่ไปจังซั่นละหมอ  จั๊กสิตายมื้อใด๋ ?

โอ๊ย !!!! อยู่มาได้จนป่านนี้...ยายเฮ็ดอิหยังมาได้ตั้งว่าหลวงว่าหลาย  อย่าฟ้าวอยากเมือบ้านเก่าหลาย  ลูกเพิ่นกะไปเฮ็ดงานไกล...ทำมาหากิน  ยายมีหมู่ข้างบ้านบ่  มีหมู่ไปวัดบ่  ยามหมอนัดมาโรงบาลมีกลุ่มหมู่อยู่แมนบ่....มีอยู่  เว้ากับหมู่กับฝูงเพิ่นบ่ล่ะ  แวะมาเว้ากับหมอห้องนี้กะได้  หรือสิอยากเว้ากับหมอห้องให้คำปรึกษากะได้...สิบอกเพิ่นให้

ที่งานให้คำปรึกษามีการอบรม อสม. ให้มีความรู้และทักษะ  สร้างเครือข่าย อสม.คัดกรองกลุ่มเสี่ยงด้านสุขภาพจิตถึงหมู่บ้านเลยนะคะ  ในงานของคลินิกให้คำปรึกษาเองก็บูรณาการคัดกรองกลุ่มเสี่ยงในกลุ่มผู้สูงอายุ  กลุ่มเบาหวาน  TB  AIDS ฯ แล้วดูแลกลุ่มเสี่ยงเป็นพิเศษถึงบ้านร่วมกับ อสม.  สิ่งที่ทีมสหวิชาชีพเราพอทำได้ ก็คือ....ใช้ใจรับรู้สภาวะคนไข้เราให้ไวพอ  มีเวลาพอที่จะไม่ปล่อยผ่านไปเฉย ๆ โดยไม่สนใจ

คุณยายยังอยู่สบายดีนะคะ...มาพบกลุ่มเบาหวาน  มาทำฟันพูดคุยกันจนคุ้นเคย  กินอาหารได้ดีขึ้น....ไปวัดบ้าง 

 ขอบคุณสาระดีดีที่เอื้อเฟื้อ.....คุณถาวรแบ่งปันประสบการณ์ดีดีอีกเยอะ ๆ นะคะ

ขอบคุณค่ะ

ธิรัมภา