สวัสดีค่ะ

อ่านแล้ว หลับตาจินตนาการภาพที่คุณแสงแห่งความดีบรรยายค่ะ

ในกรณีนี้ ไม้เรียวสร้างโลกได้จริง ๆ ค่ะ ทำให้คิดถึงแม่ของคนไม่มีราก แม่ไม่เคยตีลูก แต่มีวิธีที่ทำโทษได้ "เจ็บจำ" สำหรับคนไม่มีรากและพี่ ๆ ค่ะ

ตอนวัยรุ่นอยากไปเที่ยวเล่นบ้านเพื่อนบ้าง แต่หากขอแม่ก็คงไม่มีสิทธิ์ จึงไปเฉย ๆ โดยไม่บอกแม่ไม่ขอแม่ก่อน... กลับบ้าน 2 ทุ่ม (เลิกเรียน 5 โมงเย็น) รู้สึกดีเล็ก ๆ เพราะได้ทำตามที่ต้องการ แต่พอเห็นหน้าแม่เท่านั้น ... ใจวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเลยค่ะ เพราะแม่นั่งรอจ้องที่ประตู พอก้าวเข้าไป เห็นแววตาดีใจของแม่ แต่ไม่ดุอะไรเลยสักคำ ถามว่า "กินข้าวหรือยัง แม่รอกินข้าวกับหนู..."

จากครั้งนั้นเป็นต้นมา ไม่เคยคิดจะขัดคำสั่งของแม่อีกเลย

(^___^)