คุณแสงคะ
อ่านด้วยความซาบซึ้ง ประทับใจและอิ่มเอม เป็นที่สุด ไปสัมผัสถึงความรัก ความผูกพันของครอบครัว ที่ต่อสู้สร้างฐานะ ด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความรักของพ่อที่มีต่อครอบครัว แม่ยอมทิ้งสมุยเพราะความรักที่มีต่อพ่อ
พ่อต้องรับผิดชอบต่อครอบครัว เพราะเบื้องหลังของพ่อ ยังมีแม่และลูก หกชีวิตที่เหลืออยู่ …
แอบอิจฉาเล็ก ๆ เพราะอย่างน้อยคุณแสงยังได้สัมผัส โอบกอด หยอกล้อกับพ่อ แต่ครูใจดี ไม่เคยมีสิ่งนี้เลย พ่อจากไปตั้งแต่ครูใจดีเล็กๆ นึกภาพไม่ออก เลยจริงๆ
ภาพที่พ่อนอนราบกับพื้นทราย เมื่อครั้งที่ครอบครัวของเราไปผักผ่อนที่ริมทะเลหัวหิน ภาพแห่งความทรงจำภาพนี้ …พวกเราทั้งห้าคน ขณะนั้น.. นั่งกันอยู่บนตัวพ่อ จำได้ว่าพวกเรานั่งขย่มตัวพ่อกันอย่างสนุกสนาน สิ่งสำคัญพวกเราเห็นคือ รอยยิ้มของพ่อที่บ่งบอกถึงห้วงเวลาแห่งความสุขของพ่อ ที่พ่อมีให้พวกเรา ณ เวลานั้น
