ช่วยแปล บทนี้ที นะครับ จะ ส่ง อาจารย์แล้ว ๏

๏ ข้าไทได้ฟังขุนช้างใช้ ต่างเที่ยวค้นด้นไปจะเอาหน้า

ทั้งห้องนอกห้องในไม่พบพา ทั่วเคหาแล้วไปค้นจนแผ่นดิน

เห็นประตูรั้วบ้านบานเปิดกว้าง ผู้คนนอนสล้างไม่ตื่นสิ้น

เสาแรกแตกต้นเป็นมลทิน กินใจกลับมาหาขุนช้าง

บอกว่าได้ค้นคว้าหาพบไม่ แล้วเล่าแจ้งเหตุไปสิ้นทุกอย่าง

ข้าเห็นวิปริตผิดท่าทาง ที่นวลนางวันทองนั้นหายไป ฯ

๏ ครานั้นขุนช้างฟังบ่าวบอก เหงื่อออกโซมล้านกบาลใส

คิดคิดให้แค้นแสนเจ็บใจ ช่างทำได้ต่างต่างทุกอย่างจริง

สองหนสามหนก่นแต่หนี พลั้งทีลงไม่รอดนางยอดหญิง

คราวนั้นอ้ายขุนแผนมันแง้นชิง นี่คราวนี้หนีวิ่งไปตามใคร

ไม่คิดว่าจะเป็นเห็นว่าแก่ ยังสาระแนหลบลี้หนีไปไหน

เอาเถิดเป็นไรก็เป็นไป ไม่เอากลับมาได้มิใช่กู ฯ

๏ จะกล่าวถึงโฉมเจ้าพลายงาม เกรงเนื้อความนั่งนึกตรึกตรองอยู่

อ้ายขุนช้างสารพัดเป็นศัตรู ถ้ามันรู้ว่าลักเอาแม่มา

มันจะสอดแนมแกมเท็จ ไปกราบทูลสมเด็จพระพันวษา

ดูจะระแวงผิดในกิจจา มารดาก็จะต้องซึ่งโทษภัย

คิดแล้วเรียกหมื่นวิเศษผล เอ็งเป็นคนเคยชอบอัชฌาสัย

จงไปบ้านขุนช้างด้วยทันใด ไกล่เกลี่ยนเสียอย่าให้มันโกรธา

บอกว่าเราจับไข้มาหลายวัน เกรงแม่จะไม่ทันมาเห็นหน้า

เมื่อคืนนี้ซ้ำมีอันเป็นมา เราใช้คนไปหาแม่วันทอง

พอขณะมารดามาส่งทุกข์ ร้องปลุกเข้าไปถึงในห้อง

จึงรีบมาเร็วไวดีงใจปอง รักษาจนแสงทองสว่างฟ้า

ไม่ตายคลายคืนฟื้นขึ้นได้ กูขอแม่ไว้พอเห็นหน้า

แต่พอให้เลื่อนหลายหลายเวลา จึงส่งมารดานั้นคืนไป

ช่วง ที ขอบคุณ อย่างสูง คราฟ