กราบนมัสการหลวงพี่เม้งครับกระผม

ช่วงที่ร้อน ๆ เครียด ๆ หลวงพี่ได้อยู่ในสมาธิ คงจะยิ่งทำให้ได้คิดและสงบไปพร้อมกัน

หน่วยการผลิตทางสังคมเรามีปัญหาแน่นอนครับ เท่าที่ผมสัมผัสยังไม่เห็นว่า พวกเราจะหาทางคุยกันแบบไหนให้ได้ความคิดเห็นร่วมกัน เราแตกแยกแบบไม่รู้สาเหตุที่แน่นอนครับมาไกลแบบไร้สติกันอย่างยิ่ง บางทีผมพยายามชวนให้กลุ่มคนลองมองมาที่ตัวเราเองใกล้ ๆ แทบจะกลับมามองตัวเราเองไม่เห็นเพราะโดนกระแสสังคมกลบฝังความเป็นศักยภาพของตัวตนไปหมดแล้ว

ต้องยอมรับกันว่าเรายังอ่อนแอในทางการเมืองการปกครองแบบของเรา แล้วเราก็เชื่อกันแบบงง ๆ ไม่ชัด ที่แน่ ๆ ประชาชนไทยเราเจอกับปัญหาที่ท้าทายการเปลี่ยนแปลง ก็ด้วยอำนาจทางการเงินที่มหาศาล ทำให้ความคิดเห็นร่วมแบบเดิมทำท่าจะเกิดปัญหา รฐน.ปี40 เราคิดว่าน่าจะนำมาสู่การเมืองการปกครองที่เราต่างมีส่วนร่วมที่ดีเยี่ยมชัดเจนอยู่แล้ว แต่ก็มาเข้าใจในวันต่อมาว่า เราได้มอบอำนาจให้ใครคนหนึ่งแบบผิดพลาดและมากเกินไปหรือไม่ ต่อมาเราพยายามแก้ไข แต่มันเหมือนหาคำอธิบายได้ยากเพราะเหมือนกับว่า เรากำลังหักหลังตัวเอง ปัญหาแบบนี้ การเปลี่ยนแปลงที่เร็วมาก ทำให้คนไทยเราเข้าใจในหลักการใหญ่ ๆ ที่แตกต่าง ภายใต้ความเข้าใจที่ไม่ได้มากมายอะไรนัก ในที่สุดเราทะเลาะกัน เหนื่อยนะครับ กับการติดตาม บางทีคนไทยเราสนใจการเมืองอย่างเดียวไม่พอ ต้องเรียนให้รู้ระบบอื่น ๆ อีกด้วย โดยเฉพาะผมว่านะ ที่ผ่านมาเราเถียงกันเรื่องนโยบายเศษฐกิจ เป็นยาขมที่คนไทยเราเข้าใจกันน้อยนิด รวมทั้งตัวผมเองก็ไม่ได้เข้าใจในระบบเศษฐกิจการค้าเท่าไรนักหรอก ( ถึงว่าทะเลาะกับพวกประจำ )