สวัสดีค่ะ คุณแผ่นดิน

       อ่านบันทึกนี้ของคุณแผ่นดินแล้ว ทำให้พี่หวนนึกถึงสมัยตอนเรียนปริญญาตรี  ซึ่งสมัยนั้น ทำกิจกรรมเป็นบ้าเป็นหลัง  ออกค่ายเป็นว่าเล่น  แต่ก็ไม่เสียการเรียนนะคะ

           สมัยนั้น  ในการออกค่ายทุกอย่างต้องพึ่งพิงธรรมชาติซะส่วนใหญ่  ชาวค่ายต้องตักน้ำใช้เอง 

อาบน้ำจากบ่ออาบน้ำ  ไม่มีห้องน้ำ มีเพียงห้องสุขาชั่วคราวเท่านั้น

         วันหนึ่งอาบน้ำแค่ครั้งเดียว คือ กลางคืน ดึก ๆ

      อุปกรณ์ อาหารการกิน ก็ต้องดูแลตัวเอง จัดหา จัดทำเอง ฟืนไฟ ก็ไม่มี  ค่ำแล้ว เป็นต้องสุมไฟ จุดตะเกียงน้ำมัน นั่งล้อมวงคุยกันเรื่องงาน  นั่งเล่นกีตาร์ นั่งสันทนาการกัน

            อาจจะเป็นเพราะสมัยนี้ ทุกอย่างเปี๊ยนไป๋  แทบทุกหมู่บ้าน จะมีเครื่องอำนวยความสะดวกพร้อมมูล ทำให้การไปออกค่ายอาสาของนักศึกษาในแต่ละครั้ง ยังมีความสะดวกสบายแฝงอยู่  ทำให้เด็ก ๆ ขาดในส่วนของการฝึกการใช้ชีวิตแบบชนบท  ความช่วยเหลือซึ่งกันและกันระหว่างออกค่าย ก็จะขาดหายไปด้วย

            ไม่เหมือนสมัยก่อน