อ.ปรีดาครับ

*    หากเราคิดใคร่ครวญดีๆทำให้เราสามารถลดความโกรธลงไปได้มากมาย..โดยเฉพาะคนที่เป็นผู้ใหญ่แล้วการควบคุมอารมณ์เป็นสิ่งสำคัญ

    (เมื่อก่อนผมไม่ค่อยใคร่ครวญหรอกครับ  อะไรไม่ได้ดังใจก็จะต้องแสดงออกครับ และ มักจะโกรธ คนที่ทำให้เราไม่พอใจ)

...เคยนิเทศครูรุ่นหลังๆเสมอว่าการโกรธนักเรียน...อย่าไปทำร้ายเขา....กรณีที่โกรธมากๆให้เดินออกมาระงับอารมณ์สักครู่คิดให้ดีๆ..เขาคือศิษย์ที่เราต้องอบรมสั่งสอนเขา..ความโกรธค่อยบรรเทาลงจึงค่อยคุยและสอนกันใหม่

    (นี่แหละครับ วินัยเชิงบวกของแท้ครับ  อย่าโกรธเด็ก ถ้าโกรธแล้วระงับไม่ได้ ให้ถอยออกมาก่อน)

...ได้รับการขานรับค่อนข้างมาก...เพราะสำหรับเด็กๆเราโกรธเขาก็เท่านั้นเอง...คนที่เครียดก็คงอยู่กับตัวเราเป็นผลเสียต่อตัวเอามากด้วยค่ะ...

   (ดีจังเลยครับ ได้รับการขานรับ  ครับ  เด็กๆเราโกรธเขาก็เท่านั้นเอง เสียทั้งสองฝ่าย ทั้งครู ทั้งเด็ก)

            ขอบคุณมากครับที่เข้ามาเสริมเติมเต็ม