มองจากมุมของคนที่จบบริหารมา..เค้าก็คงไม่รู้สึกอะไร..อาจจะเห็นดีด้วยซ้ำกะเกณฑ์นี้..แต่ถ้ามองในมุมของผู้ชอกช้ำทั้งหลายที่ต้องมานั่งสมน้ำหน้าตัวเอง..ก็เจ็บหนักพอสมควร..เราเองก็เป็นคนหนึ่งที่นึกมาทีไรก็เจ็บใจตัวเองทุกที..ที่ไม่รู้ไปมัวงมโข่งอะไรอยู่ตอนที่เค้าให้ขอได้..แต่บอกตรงๆว่าไม่ได้รู้อะไรกะเค้าเลยจริงจริ้ง..เป็นครูเค้าให้ขอของครูก็ขอไป..ไม่ได้รู้ชะตากรรมว่าต้องมานั่งกุมขมับปวดหัวว่ากูจะเรียนเพิ่มอีกดีมั้ย..ป.โทที่ได้มาก็ไม่ใช่บริหาร..ไอ้ครั้นจะตัดใจไม่ปงไม่เป็นมันละ..เป็นครูน้อยนี่แหละไปจนตาย..ก็หายใจฝือเต็มทน..มันเบื่อกับการเป็นลูกน้องรองรับอารมณ์ผู้บริหารหงะ..รองรับความแก่นเซี้ยวของลูกศิษย์..เสียงบ่นพร่ำพรรณาของผู้ปกครอง..วันๆประสาทจะรับประทานเอาเจ้าค่ะ..พอบทจะตัดสินใจเรียนก็ต้องมาปวดหัวกะค่าใช้จ่าย..งวดรถก็ยังเหลือ..บ้านก็กะลังจะลงเสา..ลูกก็กะลังกินกะลังนอน..เฮ้อ..ตีนก่ายหน้าผากอยู่หลายวัน..กะอีแค่อยากสอบ..ซึ่งหลายคนก็บอกว่า..ไม่รู้กูจะสอบได้มั้ย..อีกต่างหาก..๕๕๕..ทำไมไม่ให้เค้าสอบก่อนแล้วจะเอาไปอบรม เอาไปพัฒนา แถมบังคับว่ายูต้องไปเรียนเพิ่มให้ได้ภายในกี่ปีก็ว่าไป..ไม่ได้ว่าอะไรเล้ย..จริงมั้ยคะ..บางทีเหมือนตัดโอกาสกันเห็นๆอย่างว่า..แถมจะตัดสินใจเรียนที่ไหนก็ปวดกบาลอีก..เข้าเว็บหาข้อมูลอยู่ไม่รู้กี่วัน..ฟันลงฉับไปสมัครเรียนของ มสธ..นึกว่าจะหมู ไม่หมูเลยทั้งค่าใช้จ่าย..แถมคิดว่าไม่ต้องไปเรียนอ่านหนังสือเอา เพราะเรามีลูกเล็ก ไม่อยากทิ้งลูกไปเรียน แต่ดูไปดูมา มสธ ก็มีสัมมนาทุกเดือนเหมือนกัน ไม่รู้ว่าแต่ละเดือนจะไปตกที่ไหน เฮ้อ..จะมีใครเห็นใจครูบ้านนอกจนๆอย่างเราบ้าง..จะตัดใจก็ตัดไม่ลง..จะเดินหน้าก็ละล้าละลัง..ทั้งห่วงลูก ห่วงสามี ห่วงเงินที่ไม่ค่อยจะมี จะเอาอะไรดีเนี่ย..คิดไม่ตกก็เลยบ่นๆๆๆๆแล้วก้อไปอาบน้ำ..ไปหาตังค์มาลงทะเบียนเทอมแรก ๒๖๐๐๐ บาทดีก่า ๕๕๕