สวัสดีครับ อาจารย์ Phoenix

        ได้อ่านบทความ เผชิญความตายอย่างสงบ ของอาจารย์แล้วด้วยความชื่นชมครับ

         ผมเองแทบไม่มีความรู้อะไรเลยเกี่ยวกับความตาย แต่ก็รู้สึกฉงน มีคำถาม และครุ่นคิดถึงเรื่องนี้อยู่เป็นระยะ (คงจะเหมือนกับคนทั่วๆ ไป?) & ต่อไปนี้คือประเด็นที่ยังคั่งค้างในจิตใจ (ยังตีไม่แตก)

         1) บางครั้ง เวลามีความวุ่นวายมากๆ เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่กระทบเฉพาะตัวเอง หรือกระทบคนส่วนใหญ่ อย่างเรื่องวุ่นวายทางการเมือง ผมมักจะจินตนาการไปว่า....อีก 100 ปีนับแต่นี้ คนที่อยู่บนโลกนี้เกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นคนก่อปัญหา คนที่มีปัญหา หรือแม้แต่คนที่ไม่เกี่ยวข้องกับปัญหาเลย ก็จะไม่ได้อยู่อีกต่อไป...แต่โลกก็ยังคงอยู่ (แม้จะไม่เหมือนเดิมก็ตาม)

         2) ผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเคยพูดว่า จริงๆ แล้วสามีของท่านไม่ได้ตายหรอก เขายังอยู่ในตัวลูกหลานของเขา....ตอนฟังครั้งแรก ผมก็ว่าแปลกดี

           แต่หลังจากเลี้ยงลูกมาได้เกือบ 10 ปี (ผมมีลูก 2 คน คนโต 9 ขวบ คนเล็ก 6 ขวบครับ) ผมก็ได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่างของตัวเองในตัวลูก ทั้งลักษณะปรากฏ ท่าทาง วิธีคิด และพฤติกรรม กลายเป็นกระจกสะท้อนตัวเองได้อย่างชัดเจนไม่น้อย ทำให้คิดได้ว่า อ้อ! ที่ว่า "ยังไม่ตาย แต่อยู่ในลูกหลาน" นี่ สงสัยจะเป็นแบบนี้ (ผ่านทางยีน & การเลี้ยงดู-การเลียนแบบ)

          คิดย้อนกลับไป ตัวเองก็มีอะไรหลายอย่างที่คล้ายพ่อ-แม่ ทนทำงานนานๆ ได้คล้ายพ่อ คิดเร็ว-พูดเร็วคล้ายแม่ ฯลฯ

          หากว่ากันตามแนวนี้ ใครที่มีลูกมีหลาน ก็จะไม่ได้ "ตาย" ไปจริงๆ เพราะ (บางส่วนของ) ตัวเขา อาจจะไปโผล่ให้เห็นอีกในรุ่นลูก รุ่นหลาน หรือแม้กระทั่งเหลน โหลน ก็ได้....ทำให้ชอบใจที่อาจารย์บอกว่า ต้องนิยามคำว่า "ตาย" ให้ชัดๆ ;-)