พิ้นเพเดิมผมไม่ใช่คนอำนาจ ป้จจุบันมาอยู่อำนาจเต็มตัว อยากเสนอแนวคิดเบื้องต้น 1 ประการ ที่จะพอเป็นฐานให้อำนาจเจริญของเราเจริญคือ

แนวคิดที่ 1 ท่านเคยสังเกตบ้างหรือไม่ว่า การขับเคลื่อนภาครัฐ พบว่าข้าราชการอำนาจโดยเฉพาะอย่างยิ่งหัวหน้าส่วนราชการส่วนมากมาจากที่อื่น มารับตำแหน่งใหม่ หรือไม่ก็รอย้านไปที่อื่น หรือรอเกษียณ ถึงปีจะเกษีณจริง ๆ ก็ย้ายไปภูมิลำเนาของตน ส่งผลให้การกำหนดนโยบายการพัฒนาไม่ต่อเนื่อง คนนั้นมาว่าอย่างนี้ คนนี้มาก็อย่างนั้น ไม่เคยต่อเนื่อง ยกตัวอย่างตั้งแต่ปี 2536 เป็นต้นมา ถึงปัจจุบันเรามีผู้ว่าแล้วกี่คน หัวหน้าส่วนราชการระดับจังหวัดมาแล้วกี่คน แต่ละคนมาคิดนโยบายห้าเดือน หกเดือน หรือปี สองปีก็จากไป คิดดีๆทั้งนั้น แต่ไม่ต่อเนื่อง ถ้าปล่อยไปอย่างนี้อำนาจก็จะเป็นจังหวัดหนูทดลองตลอดไป แล้วเราก็ได้แต่รอว่าเมื่อไรอำนาจจะเจริญ ยกตัวอย่างง่ายๆ เช่นประเพณีประจำจังหวัดคืออะไร อุบลแห่เทียน ยโสบั้งไฟ ร้อยเอ็ดบุญพระเหวด ฯลฯ แล้วอำนาจคืออะไรบางปีก็บุญคูนลาน บางปีก็พญานาคฯ

วิธีแก้ไข อำนาจเจริญจะต้องมีธรรมนูญเป็นของเราเอง(บทบัญญัติหรือข้อตกลงร่วมกันที่ผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมจากทุกภาคส่วน ไม่ใช่จากส่วนใดส่วนหนึ่งหรือแต่ละส่วนก็ทำของใครของมัน หรือทำตามนโยบายของคนใดคนหนึ่ง หรือแต่ละส่วนคิดมาแล้วเอามารวมไม่ใช่) เกิดจากการทำเวทีแสดงความคิดความเห็นร่วมกันกำหนดแนวทางพัฒนาจัดทำเป็นรูปเล่ม ผู้ว่าหรือหัวหน้าส่วนท่านใดมา ก็ไปคารวะแล้วมอบธรรมนูญให้ท่านเลย ท่านจะได้รู้ว่าเราชาวอำนาจคิดอย่างนี้ ต้องการตอย่างนี้ นี่คือแนวทางหนึ่งครับ