ผมมองว่าขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมขององค์กรมากทีเดียวครับ อย่างวงการของผมนี่การถามเป็นเรื่องปกติมากในการบรรยาย  ถ้าไม่มีคนถามแสดงว่าการบรรยายนั้นยังนำเสนอไม่ดีพอ เพราะถ้าเป็นการบรรยายที่ดี ผู้นำเสนอมีการสื่อแบบสองทางกับผู้ฟัง มีการตั้งคำถามที่ท้าทายแล้ว จะมีการตอบสนอง การถาม การตั้งข้อสังเกตจากผู้ฟังมากจนเกินเวลาเลยทีเดียว

ประเด็นสำคัญอันหนึ่งที่เป็นอุปสรรคในสังคมไทยเรา คือ การมี hierarchy ขอโทษที่เขียนภาษาอังกฤษเพราะนึกภาษาไทยที่ตรงไม่ออก เรามักจะมองว่าผู้สอนเป็นผู้รู้ ถ่ายทอด ความรู้ให้แก่ผู้ฟัง ซึ่งนี่คือจิตวิสัยของคนไทย จะด้วยความรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม เพราะฉะนั้น การถาม จึงแสดงถึงความไม่เคารพ ความท้าทาย ต่างจากของฝรั่งที่เขาไม่มีลำดับขั้น ความรู้เป็นสิ่งที่แลกเปลี่ยนกัน ไม่มีคำว่าผู้ใหญ่ผู้น้อยในเรื่องของความรู้

 เพราะฉะนั้น ผมเลยขอมองต่างมุมว่า การที่ผู้ฟังไม่ถามนี่แหละเป็นสิ่งท้าทายว่า ผู้สอนจะสามารถสร้างบรรยากาศแห่งการแลกเปลี่ยนความรู้ มากกว่า การถ่ายทอดความรู้หรือไม่ ผมขอฟันธงเลยว่า ถ้าผู้สอนมีท่าทีเป็นผู้รู้ ทรงภูมิ ฉันเก่ง  ฉันแน่ พูดมาก ฟังน้อย  ก็ยากที่จะหาผู้กล้าถามหรือจะเอาความคิดเห็นที่ต่ำต้อยของตนเองไปแลกเปลี่ยนกับท่าน