สวัสดีครับ คุณหมอเต็มศักดิ์

ผมเห็นว่าเราควรเตรียมสภาพจิตใจ ชำระจิตอย่างเนืองๆ เพราะความตายอยู่กับเราตั้งแต่เราเกิด

ควรเจริญมรณานุสติเพื่อระลึกทบทวนถึงความตายของผู้อื่น และ ตนเองอย่างมีสติ ว่าเป็นการเกิด-ดับ ตามธรรมชาติ ของธาตุ ของขันธ์

บางท่านมีโอกาสดดีได้ระลึกรู้ถึงความตายอย่างช้าๆ ถ้าป่วย หรือ ชราแล้วตาย

แต่ในกรณีที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ อาจไม่มีโอกาสได้เรียนรู้ เพราะมันเกิดเร็วมาก เช่น กรณีของพ่อผมที่เพิ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ

พอเห็นคนที่รู้จักตายแต่ไม่ใช่คนในครอบครัว ความรู้สึกผมมันจะรูสึกได้แค่ผิวๆ ไม่เสียใจมาก แต่ก็ได้เห็นว่าความตายเกิดได้กับทุกคน ทุกที่ ทุกเวลา

แต่พอเวลาตอนพ่อตาย ความรู้สึกถึงการตายมันได้เข้ามาจับขั้วหัวใจ ทฤษฏีต่างที่เคยอ่าน เคยศึกษาจากหนังสือธรรมะแทบจะใช้การไม่ได้เลย ถ้าเราไม่เคยผ่านมันมาด้วยใจของเราเอง เพราะเราไม่เคยเรียนรู้มันจากเหตุการณ์ของจริง ต้องใช้กำลังสติอย่างมากเพื่อจะยอมรับ และ เป็นกำลังใจให้ครอบครัว

ผมเลยมองว่าควรฝึกสภาพจิตอย่างเนืองๆครับ เพราะจะช่วยให้เรายอมรับความจริงอย่างมากเมื่อมันเกิดใกล้ตัวเรามากๆครับ...

ขอบพระคุณสำหรับบันทึกนี้อย่างมากครับ...