ขอให้ทุกท่านทำเทอด มองทุกอย่างให้เป็นอนิจจังแม้แต่ลมหายใจเรา เมื่อเห็นทุกอย่างเป็นอนิจจังแล้วจิตเราจะอ่อนลงแล้วยอมรับทุกสิ่งว่าไม่มีอะไรอยู่คู่กับเราไปได้ตลอดเพราะทุกอย่างไปตามกาลเวลาของสรรพสิ่งนั้นๆ เราอยู่เพื่อวันต่อวันอนาคตอย่าไปคาดหวังส่วนอตีดไม่ต้องไปพูดถึงเลยมันผ่านมาแล้วให้มันผ่านไป จิตเราบริสุทธิ์มาแต่เกิดแต่กาลเวลาทำให้เราเข้าไปยึดมั่นถือมั่นจนไม่รู้ว่าตอนนี้มันมากมายขนาดไหนแล้ว ตอนมีชีวิตอยู่มีธรรมอันสูงมาสอน ควรที่จะฝึกไว้เพราะทุกสรรพสิ่งมีเกิดก็ต้องมีดับ มีสุขก็ต้องมีทุกข์ ฝึกละการยึดมั่นถือมั่นให้อยู่กลางระหว่างสุขและทุกข์ ทำดีแล้วก็ละความพอใจในความดีซะไม่มีสัญญาคือทำดีแล้วก็ลืมมัน ส่วนความไม่ดีที่ผ่านมาก็ให้ละซะจิตจะไม่เศร้าหมองให้ไม่มีสัญญาของความไม่ดีเพราะที่ไม่ดีก็คืออดีต ฝึกจากจิตภายในให้ละความยึดมั่นถือมั่นไม่มีการดับทุกข์วิธีไหนที่ฝึกจากภายนอกหรอก ชาตินี้มีโอกาสได้ทำก็ละให้ได้มากที่สุด บารมีที่ทำจะสานต่อให้เองถ้ายังเวียนว่ายตายเกิดอยู่แต่ก็ยังได้พบธรรมอันสูงในชาติต่อไปไม่ว่าจะเกิดเป็นอะไรก็ตาม ละให้จริงแต่อย่าให้ละแล้วเกิดทุกข์เพราะนั้นก็ไม่ใช่ทาง