ผมมีความเข้าใจ ในข้อ ๒ ธัมมวิจยะสัมโพชฌงค์ คือ การพิจารณาสภาพธรรมที่เกิดขึ้น มากกว่า การเลือกเฟ้นหลักธรรมะ สามารถเรียงลำดับ โพชฌงค์ ดังนี้

- ขั้นแรก ในปกติชีวิตประจำวัน จะมีธรรมะ เกิดขึ้นและดับไปตลอด(จิต-เจตสิก) เราต้องใช้สติระลึกรู้การเกิดนั้น ไม่จะเป็น รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ธรรมารมณ์

- จากนั้นก็พิจารณาว่านั้นคือสภาพธรรมที่เกิดขึ้นตามทวารต่างๆ ตั้งอยู่ ดับไป

- ต้องใช้ความเพียร ทำบ่อยๆ จะเกิดความสุข ความเข้าใจมากขึ้น

- เมื่อสติแกร่งกล้ามากขึ้น สติอยู่ที่กาย, ใจ(เวทนา,สังขาร(เจตสิก)) มากขึ้น ก็เกิดความสุข-สงบ เบื่อหน่าย ธรรมะที่เกิดขึ้น

- เมื่อเข้าใจมากขึ้น ก็พอใจอยู่กับสมาธิ อารมณ์เดียวดีกว่า

- อาจเห็นสภาพธรรมะ ขณะจิตปัจจุบัน เห็นรูปนาม ก่อนปรุงแต่ง ท้ายสุดก็ไม่ยึดมั่น วางอุเบกขาได้

ไม่แน่ใจว่าจะถูกหรือเปล่าครับ