ขอบคุณครับสำหรับข้อคิด..มันใช้ได้กับทุกที่แม้กับสถานณการณ์ต่างๆหรือสิ่งแวดล้อมต่างในประเทศ

เป็นสิ่งที่กำลังบอกว่าประโยชน์ของตนหรือเพียงตนนั้นสำคัญเพียงใด..ไม่เพียงแต่เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นแต่สำคัญนั้นคือตน..ผมเป็นเพียงนักศึกษาคนหนึ่งซึ่งศึกษาอยู่ที่ต่างประเทศ..มักใช้เวลาส่วนใหญ่กับการคิดวิเคราะห์การดำเนินชีวิต

ผมอยากขอบคุณและอยากฝากสิ่งที่ผมคิดไว้เช่นกัน

ผมให้หัวข้อปรัชญาไว้ว่า (ปรัชญาดำเนินชีวิต..ปรัชญาธรรมชาติ)

การอยู่ร่วมกับผู้อื่นไม่ว่าจะจำนวนน้อยหรือว่ามากนั้น.. สิ่งที่ควรมีอยู่ใน "คน"นั้นควรเหมือนกันทั้งสิ้นแม้แต่อยู่ผู้เดียวก็ตาม

สิ่งที่ควรมีในคนนั้นคือความเป็น มนุษย์ ซึ่งก็เกิดแต่เมื่อมนุษย์นั้นเริ่มรู้จักคิดและวิวัฒนาการ

หากแต่ความคิดแรกหรือความคิดสุดท้ายนั้นไม่ได้สำคัญ..เพราะสิ่งที่สำคัญนั้นอยู่ในช่วงทุกช่วงของความคิดของการดำรงชีวิต

หากคิดไตร่ตรองให้ดีก็จะรู้เห็นว่า..เหตุที่คนเรานั้นจากก่อนเคยอยู่ผู้เดียวและต้องการผู้อื่นอยู่ด้วยในเวลาต่อมานั่นเกิดเพื่อการดำรงชีวิตที่สุขสบายกว่าแต่ก่อน

ถ้าจะลองคิดให้ดีว่าการที่จะมีผู้อื่นมาอยู่ด้วยได้จริงๆนั้น สิ่งแรกที่ควรคิดและทำคือสิ่งใด

สิ่งที่ควรคิดได้นั่นคือไม่มีผู้ใดต้องการอยู่กับคนที่ไม่มีประโยชน์หรือคบกันโดยที่ไร้ความรู้สึกใดๆเลย

ด้วยเหตุนั้นเอง คนที่อยู่ด้วยตนเองผู้เดียวนั้นต้องหาประโยชน์จากตนให้ได้ก่อนเพื่อที่จะดำรงชีวิตอยู่ต่อได้

สิ่งต่อมาที่เกิดขึ้นคือ เนื่องจากคนผู้หนึ่งที่มีประโยชน์และอยู่ได้ด้วยตนแล้วนั้น...ได้มาพบกับคนอีกผู้หนึ่งซึ่งเป็นผู้ที่สามารถดำรงชีวิตได้ด้วยตนเองเช่นกัน ทำให้เกิดการดำรงชีวิตอยู่อย่างสุขสบายขึ้น

เพราะนั่นทำให้เกิดการแบ่งปันได้ด้วยความทัดเทียมจากคุณค่าที่แต่ละบุคคลได้มี

ด้วยเหตุนี้เอง...หากอยากอยู่อย่างสุขสบายนั้นจงพึ่งตนเองและอยู่ด้วยประโยชน์ของตนให้ได้ก่อน

จากนั้นจึงแบ่งปันหรือแลกเปลี่ยนกับผู้ที่มีประโยชน์และพึ่งตนเองเป็นแล้ว ซึ่งจะเกิดซึ่งความทัดเทียมแท้จริงนั่นเอง

แต่ถ้าหากจะพูดว่าคนเรานั้นเกิดมาต่างวาสนานั้น..ควรไตร่ตรองเสียใหม่ เนื่องจากคนเรามีพื้นฐานจิตใจที่เกิดขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่ซึ่งสามารถเป็นผู้คิดได้..ควรคิดให้ได้เพื่อเปลี่ยนแนวความคิดของตนให้อยู่ในที่พึ่งของตนในความที่เหมาะสม

เพราะเนื่องด้วยความเหมาะสมนั้นจะทำให้คนเราดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุขและสบายในพื้นฐานของแต่ละบุคคลนั้นๆ

และด้วยความเหมาะสมในพื้นฐานของแต่ละบุคคลที่มีนั้นเอง ทำให้คนผู้นั้นเองสามารถตั้งอยู่ในรากที่มั่นคงในการดำเนินชีวิตได้

สุดท้าย..คนเราที่มีความเหมาะสมและพอควรแล้วนั้น ทุกคนที่มีคือผู้ทัดเทียมอย่างแท้จริง เพราะด้วยประโยชน์ที่ตนมีแล้วนั้น เป็นประโยชน์ในการดำเนินชีวิตของตนและสามารถแบ่งปันหรือแลกเปลี่ยนกับผู้อื่นได้อย่างแท้จริงแล้วนั้นเอง