• คุณ eve จ๋าพี่แนะนำในฐานะแม่ที่ผ่านช่วงนั้นมา นะว่า

1. ขอให้กำลังใจลูก เดินต่อไป ทุกวันที่ไปโรงเรียน

     - ทุกเช้าปลุกลูกเพื่อไปโรงเรียน ถึงงอแงย่างไรก็พยายามปะเลาะให้ไป อย่าให้มีข้อ้างใดๆ เพราะไม่งั้นจะเป็นเงื่อนไขให้ลูก หาทางไม่ไปโรงเรียน เช่น ปวดหัว ปวดท้อง มีไข้บ้าง

     - เมื่อไปโรงเรียนวันแรกๆ ต้องตกลงเวลาไปรับกลับเริ่มจากรับเร็วนิดนึง  จากนั้นค่อยๆ เพิ่มระยะห่าง  และพาลูกไปทักทายเพื่อนหรือคุณครูก่อนให้ไม่โดดเดี่ยว

     - แม่กลับก็คือกลับเลย ไม่ไปแอบดูให้ลูกเห็นนะค่ะ ตัดใจ ไม่งั้นลูกกำลังน้ำตาจะแห้ง พอเห็นแม่ก็ร้องอีกแล้ว คุณครูก็ลำบากด้วย

     -  ก่อนกลับอาจนั่งอยู่กับลูกก่อนจนกว่าลูกจะมีเพื่อนหรือคุณครูมารับช่วงค่ะ

     - เมื่อมารับลูก ก็ถามความก้าวหน้าจากคุณครูว่าเป็นอย่างไรบ้าง

    - ระหว่างที่อยู่บ้านพูดคุยกับลูกว่ารู้สึกอย่างไรกับโรงเรียน มีเพื่อนมั้ย คุณครูใจดีมั้ย คุณครูให้ทำอะไรบ้าง พูดในเชิงสนุกสนาน เลือกพูดแต่ข้อดีของโรงเรียนนะค่ะ เพราะลูกจะจำไว้ว่าจากอารมณ์พ่อแม่ว่าโรงเรียนดี ไม่ดีก็ตรงนี่ล่ะ สำคัญมาก

     ชมลูกว่าเก่งมาก ที่ไปโรงเรียนได้ แล้วชมผลงานลูกแต่ละวันแค่นี่ก็สู้ได้แล้วค่ะ สบายใจได้ว่า "ลูกเราต้องทำได้" แต่ แม่ต้องเก็บอารมณ์กังวลไว้ไม่ให้ลูกเห็นนะ ไม่งั้นลูกจะรู้สึกว่าโรงเรียนเนี่ยต้องน่ากลัวแน่เลย เพราะทุกครั้งที่จะไปโรงเรียนแม่ทำหน้ากังวลตลอด สรุป"แม่ก็ต้องทำได้" เหมือนกันค่ะ

• ให้กำลังใจค่ะ