เมื่อเราเกิดมโนกรรมเราปล่อยให้มันดับเองเพราะมันเกิดถ้าไม่ไปเจตนาที่จะรู้ก็จะไม่เป็นการสานต่อของมโนกรรมที่เราเห็นเพราะถ้าเจตนาที่จะเข้าไปรู้ไปทำมันจะเกิดกรรม เมื่อฝึกใหม่อาจจะมีการเข้าไปพิจารณาก่อน เช่นเมื่อเราเกิดมโนกรรมว่าจะไปเที่ยวก็ต้องมีการดื่มและก็มีการบันเทิงไม่ว่าจะทางด้านไหนก็ตาม กรรมมันก็เริ่มมาจากการนึกแล้วมาต่อที่การดื่มและท้ายสุดที่สถานบันเทิงกี่กรรมแล้วนี่ ในเมื่อเกิดมโนกรรมก็ดับกรรมซะตั้งแต่เกิดเลยไม่ต้องเข้าไปรู้และไปทำมันก็จะไม่เกิดกรรม ใช้ได้ทั้งกรรมที่ดีและกรรมที่ไม่ดี มาถึงกรรมที่ดีก็ในเมื่อทำดีก็ให้ละความพอใจ ดีใจที่ทำความดี เพราะการติดดีก็มีทุกข์ ขอยกตัวอย่างเช่น ชอบการทำบุญทำดีมีคนยกย่องสรรเสริญจิตก็ติดหลงในความพอใจ พอไม่มีใครกล่าวสรรเสริญเหมือนเช่นเคยก็จะรู้สึกหดหู่ท้อใจ ทำไปก็ไม่มีใครเห็นดีเห็นชอบเลย ก็เกิดทุกข์ที่ใจอีก อยู่ระหว่างกลางสุขกับทุกข์เพราะทุกสิ่งทุกอย่างในโลกมีเกิดมันก็มีการดับตามกาลเวลาของสรรพสิ่งนั้นๆ