สวัสดีค่ะคุณสดายุ
เป็นฉันท์ ที่ร้อยเรียง อักษร สัมผัส ได้เห็นภาพ มีจังหวะ
น้อยคนที่สามารถ ร่ายรส พจนา หาคำ ชื่นชมจากใจจริงค่ะ
...
เป็นห่วง พวกชาวบ้าน
ตากแดดนาน ระรานจิต
มึนงง ฤา สับสน กะชีวิต
ปั่นป่วนปิด เนิ่นนานนิต ยะสมัย
...
คิดถึง ณ ซึ่งบ้าน กันไหมหนอ
ลูกรึหลาน ยังเฝ้ารอ ขอเสมอ
หทัยรวด ปวดร้าว จริงนะเออ
หยุดละเมอ ทำเพื่อพ่อ ขอนะคะ
...
เมือบ้านกันหนา อย่ามาประวิง ข้าวปลา ทุ่งนาคือของจริง ฤายิ่งใหญ่ ... นิรันดร์เอย