เรียน ท่าน small man  อีกครั้งขอรับ

 ผมอ่านเจอมาบางท่านบอกว่าเวลาจิตฟุ้งซ่าน  นั่งสมาธิไม่ได้  ดูลมหายใจก็เอาไม่อยู่   จะให้หยุดคิด ก็หยุดไม่ได้   ท่านให้ไปเฝ้าดูความคิดแทนครับ  ไม่ต้องหยุดคิด แต่ไปดูความคิดว่าที่เราคิดนั้นคิดเรื่องอะไร  คิดดี  หรือ คิดไม่ดี   โดยดูแล้วให้แยกออกมาในแตละความคิด  ว่าอยู่ฝ่ายคิดดี หรือ คิดไม่ดี โดยตัวเราที่เฝ้าดู  อยู่ตรงกลาง 

• ดีใจมากที่ได้เสวนาธรรม แลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกันขอรับ
• จากข้อความข้างต้นนั้น เป็นจริงทุกประการ กระผมเองก็ปฏิบัติเช่นนั้นขอรับ

... ประสบการณ์แต่ละคนนั้นอาจแตกต่างกันได้ ส่วนตัวกระผมนั้น เป็นคนดิบเริ่มจาก 0 จึงทำให้ต้องฝึกปฏิบัติเฝ้าดูเห็นบ้างไม่เห็นบ้าง ทันบ้างไม่ทันบ้าง อยู่เป็นเวลากว่า 2 ปีขอรับ บางครั้งก็ไปเรียนวิชาอื่น ๆ มาทดลองฝึกปะปนกันไป จนแทบจะจำร่องรอยที่ผ่านมาไม่ได้ขอรับ

...ตามดูไปเรื่อย ๆ จะเกิดความชำนาญ จนสามารถเปลี่ยนจากการใช้ชีวิตแบบอัตโนมัติ มาเป็นการเกิดสติเป็นอัตโนมัติ ... ผู้ดูจะเข้มแข็งและเป็นอัตโนมัติยิ่งขึ้น

...เมื่อผู้ดูเข้มแข็งมีสติเป็นอัตโนมัติขึ้นระดับที่ใช้การได้ ก็จะเห็นความจริงของความคิด หรือจิตว่า เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไป ก็คือ เห็นอนิจจังของกิริยาจิตนั่นเองขอรับ

...มีสติตามดูเรื่อย ๆ เห็นอนิจจังของจิตมากขึ้น ก็จะเห็นความจริงเป็นปรมัตมากขึ้น ๆ จนเริ่มสงสัยว่า จิต ไม่ใช่ เรา ... คราใดที่กระโดดออกมานั่งดูจิตแล้วมีปัญญาชั่วคราวเห็นว่า จิตไม่ใช่เรา ก็จะพ้นทุกข์ (ชั่วคราว)

...การจะเห็นอนัตตานั้น ยากจริง ๆ ขอรับ ผมเองก็ยังลุ่ม ๆ ดอน ๆ ยึดบ้าง วางบ้าง ไปตามประสาอยู่ขอรับ

...เป็นประสบการณ์ส่วนตน อาจไม่ถูกต้องทั้งหมดขอรับ ต้องคอยให้ท่านผู้รู้มาชี้แนะต่อไปขอรับ

ขอบพระคุณอีกครั้งขอรับที่กรุณามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้