ขอขอบคุณนิรนามนะ ที่เข้าใจความสูญเสียที่แม่มดน้อยได้รับ.....ทหารโดนตีด้วยไม้ที่ตอกตะปู ทหารโดนลากลงมารุม ความเจ็บแค้นมันจุกอก แต่ไม่รู้จะทำยังไง....แม่มดน้อยเจ็บแต่การสูญเสียพี่ชายที่สนิทสนมกัน  พี่ชายที่ร่วมอุดมการณ์เดียวกัน มันเกินบรรยาย  ในฐานะทหารเก่าคนนึง แต่อย่างน้อยแม่มดน้อยก็สาบานต่อธงชัยเฉลิมพลแล้วว่าจะปกป้องชาติ ศาสน์ กษัตริย์ ณ วันนี้สถาบันโนย่ำยี คงไม่มีทางที่เราจะยอมพวกมันอีกแล้ว นิรนามรู้มั๊ย แม่มดน้อยรอนิรนามตั้งหลายวัน  อยากบอกเพื่อนคนนี้ให้รู้ว่าแม่มดน้อยเสียใจ......ร้องไห้....อยากคุยกับเพื่อนคนนี้เป็นที่สุด มีข่าวบอกนิรนามด้วย...แม่มดน้อยบอกกับทางรัฐสภาแล้วว่า ไม่สามารถเป็นที่ปรึกษาให้กับประธานท่านนี้ได้ เพราะว่าท่านเป็นเสื้อแดง เป็นแกนนำ หลายสิ่งหลายอย่างที่รับรู้ยิ่งทำให้ไม่สามารถทำสิ่งที่ฝืนใจตัวเองได้.....ไม่เสียดายเลยกับสิ่งที่เดินจากมา.....แม่มดน้อยเป็นคนไทย เป็นคนของพระเจ้าแผ่นดิน ที่ตรงนั้น ไม่ใช่ที่ของแม่มด.....ไม่ต้องอยู่ตรงนั้นถ้าเราเป็นคนดี มีความสามารถ ยังไงเราก็เจริญได้...ที่ของแม่มดน้อยอยู่ตรงนี้....ตรงที่ว่างที่สามารถกตัญญูต่อในหลวงได้.... แม่มดน้อยไม่มีสีนะนิรนาม....แต่...ในหลวงอยู่เหนือเกล้าเหนือกระหม่อมแม่มดน้อย.....ใครก็ตามที่ปกป้องพระองค์แม่มดน้อยก็จะสนับสนุน.....ล่าสุดแม่มดน้อยส่งเสื้อหมายเลข ๙ คนดีของพ่อ ประมาณ 260 ตัว ให้พล.อ.ปฐมพงศ์ เพื่อสนับสนุนกลุ่มเสื้อหลายสี โดยใช้เงินของตัวเอง  เพราะถ้าขายเสื้อแล้วรอนำเงินถวาย มันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อวันเวลานี้คนดีของพ่ออยู่ที่ไหน.......ไม่ออกมาปกป้องพ่อ ..... แต่ว่าถ้าพ่อโดนรังแกเงินที่ได้จากการขายเสื้อจะเอาไปมอบให้ใคร ถ้า ณ วันนั้นไม่มีพ่อ....... เงินไม่สำคัญหรอกนะนิรนาม จิตใจสำคัญกว่ากันมากนัก เหมือนกับที่แม่มดน้อยมีความจริงใจให้เพื่อนคนนี้....อย่าทิ้งกันไปไหนนะ...ถึงต่อไปภายหน้า อุดมการณ์เราอาจไม่เหมือนกัน แต่ขอมิตรภาพเราคงอยู่ นิรนามสัญญากับแม่มดน้อยนะ....อย่าปล่อยให้แม่มดน้อยยืนอยู่คนเดียวเลยนะ.....ถ้าว่างเขียนมาคุยกันบ่อยๆ นะ   สวัสดีนิรนาม