สวัสดีครับ อาจารย์

อาจารย์จับประเด็นผิดครับ  ประเด็นของผมคือ เวลาเราให้(บริจาค )ก็ตาม เราจะคิดว่าเราทำความดีใช่ไหมครับ  และเป็นบุญกิริยาวัตถุที่คนไทย popularที่สุด(อามิสบูชา )ทำอย่างไรคนไทยไปไกล/ลุ่มลึกกว่านี้?

เคยพบคนน้อยใจ/เสียใจ/แค้นใจไหมครับหลังจาการให้?จำนวนมากเลยใช่ไหม? ทำไมถึงเป็นอย่างนี้? ก็ไหนว่าการให้เป็นสุขใจไง? ทำไมทุกวันนี้คนส่วนใหญ่จึงชอบรับมากกว่าให้? มีอะไรผิดหรือ?

เคยเห็นปรากฎการณ์ดังต่อไปนี้ไหมครับอาจารย์ ? 

   การทวงบุญคุณ กำเนิดกฎหมายว่าด้วยคดีอุทลุมเป็นคดีต้องห้าม (ลูกหลานฟ้องบุพการี/บรรพบุรุษ )หรือนิทานพื้นบ้านชาวนากับงูเห่า,ระบบอุปถัมภ์ที่ฝังรากลึกในสังคมไทย,หนังกำลังภายในที่ว่าด้วยบุญคุณทดแทน ความแค้นต้องชำระ ฯลฯ

ทำหมดมาจากการเข้าถึง"ให้"อย่างหยาบ มาจากbehavior exchange ไม่ได้เริ่มจากความหมายที่แท้จริง และระหว่างบรรทัดของการให้ คือการแบ่งปัน( เริ่มจากใจ ) ไม่ใช่การสละการครอบครอง หรือโอนกรรมสิทธิ์(สมมติบัญญัติ )