แต่สิ่งที่ได้ยินแล้วชื่นใจที่สุด คือ เมื่อพี่ท่านนึงพูดว่า คนทำ KM น่ะ เหมือนเป็นโรคจิตนิดๆ (^^) ส่วนใหญ่แล้วต้องเป็นคนดี เพราะมีแต่คนดีที่พร้อมจะให้คนอื่นออกไป และคนทำ KM ทุกคนล้วนแต่มีความสุข (สังเกตหน้าทุกคนที่มาร่วมงาน ยิ้มแป้นกันตลอดงานเลย) เลยคิดว่า Indicator ที่สำคัญที่สุดของการทำ KM ไม่ใช่จำนวนองค์ความรู้ที่จัดเก็บหรือแบ่งปันได้ หรือการที่องค์การพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด (KM ไม่ใช่บะหมี่สำเร็จรูปที่ใส่น้ำร้อนแล้วจะสำเร็จในสามนาทีนะจ๊ะ) แต่คือ คนที่ทำ KM และคนที่เกี่ยวข้อง มีความสุขที่ได้ทำ เพราะเมื่อมีความสุข ก็จะอยากที่จะทำงานนั้นให้ดีอย่างทุ่มเทเต็มที่ และความสุขก็เหมือนโรคติดต่อนั้นแหละครับ