อ.ดร.วรกาญจน์ครับ
หนังสือของหลวงปู้ดุลย์ มีคำหลักอยู่ที่
" คิด คิดเท่าไร ก็ไม่รู้ แต่หยุดคิดจึงรู้ แต่ต้องอาศัยคิด"
เป็นการปฏิบัติธรรมแนวดูจิต ดูความคิด ผมได้อ่าน ศึกษา แล้วนำมาปฏิบัติกับชีวิตจริงของผมเอง เป็นวิธีที่ถูกจริตกับการปฏิบัติธรรมของผมครับ นั่นคือ การดูความคิดให้ทัน จะได้ไม่คิด แต่ส่วนใหญ่ ผมจะดูไม่ทันหรอกครับ มักจะเผลอคิดอยู่เรื่อย
ผมว่าการ "ไม่คิด" เป็นเรื่องของการปฏิบัติธรรม เป็นการคิดด้วย "จิตว่าง" ไม่ให้คิดโดยใช้ "จิตคิด" แต่ให้คิดโดยใช้ "ใจคิด" (ใจ = จิตว่าง)
ทีนี้ในมุมมองของ Eric Weiner ผมว่าเขามองการไม่คิดของคนไทยอีกแบบครับ นั่นคือ มองในทางโลก การไม่คิด คือ กลัวความคิดไปมีผลกระทบต่อความสัมพันธ์กับคนอื่น ก็เลยอยู่แบบสบายๆ ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิด เพื่อความอยู่รอดปลอดภัยของตัวเอง
ขอบคุณมากครับ