สวัสดีครับอาจารย์

การลงแขก หรือที่แถวบ้านผมเรียกว่า "เอามื้อ" เป็นต้นทุนการผลิตที่สำคัญมาก ๆ ครับ

ชาวปกาเกอะญอในวิถีชีวิตดั้งเดิม ปราศจากการเอามื้อกันแล้วก็ไม่มีกิจอะไรที่จะสำเร็จลุล่วงลงไปได้

แค่การถางไร่และจุดไฟเพื่อเตรียมพื้นที่เพาะปลูก หากไม่มีเพื่อนบ้านมาช่วยป้องกันไฟมิให้ลามออกจากพื้นที่ทำไร่ ไฟก็อาจลุกลามเข้าผืนป่า ก่อปัญหาตามมาอีก

เกือบทุกขั้นตอนของการผลิตชาวบ้านเขาเอามื้อกันทั้งสิ้น

ชาวลาหู่ที่ผมอยู่ด้วยที่ จ.ตาก การเอามื้อ ก็เป็นสิ่งที่สำคัญมาก ๆ

ล่าสุดผมเพิ่งสร้างบ้านลาหู่เพื่ออยู่อาศัยเอง

ชาวบ้านมาช่วยจากหลายหมู่บ้าน บางคนมาใช้แรง บางคนมาเอาแรง ทั้งหมดเป็นการเอามื้อครับ

ผมเองไม่สะดวกจะไปใช้แรงหรือเอาแรงด้วยแรงกาย

แต่ก็ไปเอามื้อ ใช้แรงด้วยวิธีการอื่น

เช่นที่บ้านห้วยปลาหลด ผมเคยเข้าไปช่วยชาวบ้านเมื่อมีปัยหากับกรมป่าไม้ ก็ใช้ความสามารถทางด้านการเคลื่อนไหว จัดต้ัง ไปช่วยชาวบ้าน กระทั่งชาวบ้านผ่านวิกฤติมาได้ ชาวบ้านคิดว่านั่นเป็นการมาเอามื้อ และเมื่อมีโอกาสตัวแทนชาวบ้านก็จะมาใช้แรง แต่ผมเข้าใจว่าผทั้งผมและชาวบ้านมิได้คิดอะไร

หรือที่บ้านอีกหมู่บ้านหนึ่ง มีการจัดการท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์ ผมเองก็มีโอกาสเข้าไปช่วยเหลือให้คำแนะนำและจัดการบางอย่างให้ วันที่ผมสร้างบ้านชาวบ้านก็ส่งตัวแทนมาช่วย

ผมคิดของผมเองว่านี่อาจเป็นการเอามื้อในบริบทใหม่ครับ

ด้วยความระลึกถึงครับ...