...วันนี้รพ.สบเมยส่งตรวจคนไข้ ที่เชียงใหม่อีกแล้ว

เป็นโชคดีของคนไข้นะคะที่อยู่ในความรับผิดชอบของรพ.เรา

บางครั้งไปส่งคนไข้พูดไทยไม่ได้ ไม่มีญาติเราต้องทำทุกอย่างเสมือนคนไข้เป็นญาติของเรา

ต้องพาเข้าห้องน้ำ พาไปตรวง LAB ต้องไปต่อสู้กับคนมากมายในรพ.ขณะใหญ่ที่ไม่รู้จักใครสักคน ต้องเขนเปลนอนที่แสนจะลำปากเหลือเกิน

ต้องซื้อข้าวให้คนไข้ทานเพราะรู้ว่าเค้าไม่มีเงิน ถ้าคนไข้ ไม่ได้นอนรพ.ต้องพาเค้ากลับ เผลอแบบเดียวหนึ่งวันแล้วเหรอเนี่ย

วันนี้เราตื่น ตี 3 เพื่อรอไปส่งคนไข้พร้อมคนขับรถ เดินไปเดินมาข้าวเที่ยงยังไม่ได้ทาน แต่ตอนนี้ 4 โมงเย็นแล้ว ส่งผู้ป่วย Admit

เรียบร้อย ก็ถึงเวลาที่ต้องทานข้าว กะว่าประมาณ 3 ทุ่มถึงจะถึงบ้านแต่วันนี้ภูมิใจที่ได้ทำดีอีกครั้ง

ปล.ที่บรรยายมาเป็นเรื่องจริงของชีวิต พยาบาลรพ.สบเมยทั้งหมด ด้วยจรรยาบารรณวิชาชีพเราไม่เคยปฏิเสธคนไข้ นอกเหนือจาก

เกินขีดความสามารถของเราจริงๆ