คุณใบไม้ที่รัก

555555.....ว่าจะมาตามเพื่อนไปอ่านบันทึกใหม่แล้วล่ะ แต่เพื่อนไปอ่านเองเสียก่อน...กับเรื่องการบริหารเวลานี้น่ะ

ประสบการณ์นี้ เจอกับตัวเอง เพราะเจองานชนิดที่ไม่ได้กิน (ในเวลากิน) ไม่ได้นอน (เวลาที่ควรนอน) ... ตาเป็นหมีแพนด้ากันไปเลยค่ะ ต้องรวมกำลังกัน ช่วยเพื่อนหลาย ๆ คนที่กำลังวิ้กฤต ถึงขั้นจะลาออก ไม่เรียนแล้ว...ทั้งที่ตัวเองก็จวนเจียน ๆ เกือบเอาตัวไม่รอดอยู่เหมือนกัน 

หลังพายุลูกใหญ่ ก็ได้เพื่อน ๆ ที่รักและพร้อมช่วยเหลือ เกือบจะปฏิญาณตนเป็นเพื่อนตาย (ทุกคนต้องตายอยู่แล้ว)กันหลายคนเลยค่ะ  ที่สำคัญทำให้คนไม่มีรากตระหนักเลยว่า เรามีเวลาไม่มากเท่าที่เราคิดหรอกค่ะ ...

มีความสุขและสู้ต่อไปนะคะ....

คิดถึงเหมือนเดิมค่ะ

(^___^)