ยังดีที่ท่านใช้สรรพนามแทนตัวว่าพี่นะครับ อิอิ แต่ไม่ทราบว่าสรรพนามแทนตัวคุณไพทูลว่าอะไร

เปรียบเทียบพยาบาล ๒ ท่านที่ขับรถเก๋งป้ายแดง และที่ขี่จักรยานยนต์

ก็คงเห็นเท่าที่เห็น

ในเรื่องเปียกฝน สองคนคงต่างกัน

แต่ยังมีประเด็นที่เราไม่ทราบแฝงอยู่อีกมาก สมมุติเช่น คนขับรถเก๋งอาจจะกลุ้มใจมาก เพราะฝนตก อาจจะขับไม่เก่ง ขณะที่คนขี่จักรยานยนต์ขับอย่างชำนาญ คนขับเก๋งอาจจะยังมีหนี้ค่ารถอยู่อีกมาก แต่คนมอเตอร์ไซด์ไม่มีหนี้ หรืออะไรอีกมากมายที่เราไม่ทราบ

ผมเองบางครั้งฝนตกหนักก็อยากเดินตากฝน เล่นน้ำฝนอย่างสมัยเด็ก (แต่ก็เป็นไพ่ที่ทิ้งไปแล้ว) เคยมีความสุขที่เดินให้น้ำฝนตกลงมากระทบหมวกและเสื้อฝน เคยอ่านหนังสือกำลังภายในแล้วอยากไปนั่งรับประทานอะไรที่ร้านข้างถนนขณะที่มีฝนตกมีแสงไฟสลัวๆ

ผมเคยสงสารคนกรุงเทพฯ ที่ใช้เวลาเดินทางไปกลับที่ทำงานประมาณวันละ ๔-๕ ชั่วโมง ขึ้นรถ เดิน นั่งเรือ เดิน นั่งรถ รู้สึกว่าลำบาก เคยปรารถให้น้องคนหนึ่งฟัง เขากล่าวออกมาคำหนึ่งว่า คนกรุงเทพก็คงชินแล้ว ไม่รู้สึกว่าลำบากหรอก ผมก็เกิดจิตสว่างถึงบางอ้อขึ้นมา ว่าอย่าไปวิตกแทนชีวิตปกติของเขาเลย คนหลายล้านคนก็ทำแบบนี้อยู่ เราเป็นคนต่างจังหวัดเพียงแต่ไปเห็นสิ่งที่เราไม่คุ้นชินเท่านั้น (เพราะชินกับการเดินทางสักสองสามนาทีก็ถึงที่ทำงาน)

อ่านทวนที่เขียนแล้วคล้ายของพระอาจารย์เลย