สวัสดีครับคุณครู  มาตายี

ขอบพระคุณครับคุณครูกระแต ตอนเกิดเหตุไม่สนุกอย่างที่เล่าครับ แต่หลังจากเวลาผ่านไปแล้วถึงได้นึกขำ

ผมอ่านเกมนี้ทะลุเพราะ เข้าใจแต่ต้นแล้วว่า ท่าน สวญ.ต้องการให้ผู้เช่าจ่ายค่าเช่าที่ค้างให้เพื่อนของท่านที่เป็นนายทหาร เพราะเรียนร่วมเหล่ามาด้วยกัน รับปากเพื่อนมาเลยดำเนินการให้แต่ท่านคิดมุมเดียวว่า ผู้เช่าเปิดบริษัทจัดหางานอยู่ในท้องที่ของท่านย่อมเกรงใจ ทำให้ขาดการไตร่ตรองที่ดี จึงเปิดช่องให้ผมเป็นฝ่ายควบคุมเกม แต่ที่ท่านขู่ผมในตอนที่พบกันครั้งแรก เพราะต้องการทดสอบดูว่าผมจะเกรงท่านด้วยหรือไม่

ส่วนเหตุที่ผมต้องรีบเข้าควบคุมเกมทันทีที่ท่านเปิดช่อง เพราะผมต้องการเวลาให้กับลูกความผมในการที่จะมีเวลาพอจะหาเงินมาจ่ายค่าเช่าและจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินให้กับบรรดาผู้ค้าแรงงาน ซึ่งหลังจากนั้นประมาณ สองเดือนเศษ ก็สามารถจัดการทุกอย่างจบได้ด้วยดี ผู้ให้เช่าได้ค่าเช่า ผู้ค่าแรงงานได้บินไปทำงาน หากตอนนั้นท่าน สวญ.ไม่เปิดช่องให้ผมคงแก้ไขอะไรได้ลำบากมากกว่าครับ  เพราะการที่ผมแสดงการตอบโต้กับท่านนายสิบต่อหน้าบรรดาผู้ค้าแรงงาน(ซึ่งโดยธรรมชาติจะเกรงตำรวจอยู่แล้ว) ทำให้ผมเป็นที่เกรงใจของท่านเหล่านี้มากขึ้น เมื่อผมช่วยเจรจาขอร้องท่านเหล่านี้ว่าขอเวลาให้ลูกความของผมได้มีโอกาสประสานงานให้เรียนร้อยก่อนเดินทางและผมรับปากกับท่านเหล่านี้ว่าทุกท่านจะได้เงินคืนหากไม่ได้เดินทาง ทำให้คำพูดผมมีน้ำหนักมากขึ้น ซึ่งก่อนเกิดเหตุเคยข้อรองให้กลับไปรอที่บ้านแต่ไม่มีท่านใดยินยอม จะเรียกว่ามันเป็นวิกฤตแต่เป็นโอกาส ก็ได้ครับ

ขอบคุณครับสำหรับ "ของรักษา" ฮา.....

คุณสุภาพบุรุษยังพอมีหนทางจะแขวนติดตัวไปได้บ้าง....อิ.อิ.

แต่คงต้องถามนายทหารผู้บัญญัติคำว่า"อาวุธประจำตัว"เสียก่อนว่าท่านจะยินยอมหรือไม่.....ฮา....

ขอบพระคุณครับที่แวะมาให้กำลังใจตลอดมา