บันทึกนี้ผมเขียนขึ้นมาเพื่อเตือนตนเอง ด่าตนเอง ว่าตนเอง เพื่อที่จะไม่พลั้งเผลอหลงละเมอตนแล้วนำตัวเองขึ้นไปเปรียบเทียบกับ "คุณของแม่ คุณของแม่"

กระแสของสังคมมักนำพาให้ผมลุ่มหลงไปกับความรู้ ความสามารถ ที่มักพลาดไปดูถูกพ่อและแม่อยู่เสมอ

บางครั้งผมก็ต้องสะดุ้งขึ้นอยู่บ่อย ๆ เมื่อได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น แต่ผมก็มักหลงลืมหรือแกล้งลืมที่จะรู้ว่าเราเป็นลูก "ลูกที่มีพ่อ มีแม่"

ผมนั้นเป็นเครื่องการันตีความดีของพ่อ ของแม่

ถ้าผมทำดี คนทั้งหลายก็จะชื่นชมว่า พ่อและแม่สอนมาดี

ถ้าผมทำชั่ว คนทั้งหลายก็จะประนามว่า พ่อแม่ไม่สั่งสอน

วันนี้ เวลานี้ ผมจึงต้องย้ำเตือนตนเองอยู่เสมอว่า เราพึงแบกรับภาระหน้าที่ในการทำความดีไว้เพื่อพ่อ เพื่อแม่

พ่อและแม่มีเงินมีทองมากเท่าใด ก็ไม่สุขใดเท่ากับมีลูกเป็น "คนดี"...