ขอแจมด้วยคนครับอาจารย์

สมัยก่อนผมจะรังเกียจกิเลสมาก ตอนนี้ไม่แล้ว( ไหงเป็นงั้น?) เวลาโกรธ โลภหลงนี่ พอได้สติ ตำหนิตัวเองอีก  (เจอสองเด้ง )ตอนนี้ฝึกำลังสติ+เมตตาอย่างเดียว เจอกิเลสก็เจอไม่ว่าตัวเองอีกแล้ว

เคยดูหนังเรื่องหนึ่งหมีป่ามาตะปบคน ที่ไปป้องกันลูกวัวที่หมีจะมาตะครุบไปกิน คนเจียนตาย ชาวบ้านช่วยกันจับหมีป่า แล้วลงมติว่าจะฆ่าเสีย?หรือจะจับไปไว้สวนสัตว์  ได้ความว่าจับไปไว้สวนสัตว์

ต่อมาชายผู้โดนตะปบแอบขอให้เพื่อนไปปล่อยหมีป่านั้นกลับเข้าป่าไป

หมีป่าตบคนเพราะกิเลส เข้าใจว่าคนนั้นจะไปแย่งอาหาร จะเห็นว่าตราบที่คนหรือหมี(ซึ่งล้วนอยู่ในกามาวาจรภูมิ )หิวล้วนต้องมีกิเลส (ไม่มีเป็นไปไม่ได้ )

คล้ายคล้ายโรคเอดส์ โรคมะเร็ง ที่ (แทบ)ไม่มีทางรักษา

ไม่ใช่เรื่องที่เราจะไปรังเกียจโรคเอดส์ โรคมะเร็ง รังเกียจกิเลสตัณหา

แต่เราจะจัดการความรู้ บริหารจัดการกิเลสอย่างไร?จึงอยู่ในทิศทางสัมมาทั้งแปด

เราจะอยู่กับกิเลสได้อย่างไร?จึงจะทุกข์น้อย?นี้คือโจทย์

จะว่าไปแล้ว(ความเห็นเรานะ )กิเลสกับฉันทะ คือพี่น้องกันเพียงแต่คนหนึ่งเป็นมิจฉา คนหนึ่งเป็นสัมมา

และบ่อยครั้งคือคนคนเดียวกัน(คนละกรรมคนละวาระ )