สวัสดีครับ อาจารย์พรชัย ติดตามมาอ่านข้อคิดีๆครับ

ผมไม่เคยลืมบุญคุณของครูครับถึงแม้ผมไม่ได้เรียนโรงเรียนยอดนิยมก้อาจเพราะปัจจัยหมายๆอย่างครับ สมัยเด็กๆ ป.1 ถึง ป7 ผมก็เดินไปโรงเรียนรองเท้านักเรียนก็ไม่มีใส่ในบางครั้งต้องใช้รองเท้าแตะ และ มศ.1 ถึง มศ.3 ก็ต้องเดินไปเรียนประมาณ 7 กม. ไปกลับ 14 กม.ทุกวันต้องเดินไป-กลับ โรงเรียนกับบ้าน เป็นเรื่องปกติของการเดินทางไปเรียนกับเพื่อนๆอีกประมาณ 10 กว่าคนที่เดินไปด้วยกัน ตามวิถีชีวิตเด็กบ้านนอกสมัยนั้น และไม่เคยลืมบุญคุณของครูบ้านนอกครับ

คุณของครูนั้นมีเป็นอเนกอนันต์ เป็นผู้มอบทรัพย์อันประเสริฐสุดให้เรา คือวิชาความรู้อันติดตัวไปตลอดชีวิต จะมีทรัพย์อันใดเล่าประเสริฐเท่าวิชา ใครเล่าเป็นผู้มอบให้เรา ครูพร้อมเสมอที่จะเป็นที่พึงทางใจของนักเรียนผู้มีทุกข์