สวัสดีค่ะน้องอ๋อย แอมแปร์~natadee
- ขอขอบคุณค่ะที่มารับความปรารถนาดีด้วยกัน
+ เมื่อเช้าอ๋อยเข้าไปติดตามอ่านบันทึกที่พี่บันทึกเรื่องราวของครูกอไก่มาแล้วทั้งสองบันทึกนะค่ะ...
- สงสารและเห็นใจครูกอไก่มากค่ะที่มีกรรม รับกรรมกับเด็กนักเรียนของเธอ
- ทำให้เรามองย้อนที่ตัวเราว่า เรามีความสามารถแค่ไหนในการอบรมสั่งสอนเด้กให้เป็นคนดีได้
+ พอมาอ่านบันทึกนี้...และ...ดูจากความฝันด้วยศรัทธา...ของเจ้าน้องเอก...ทำให้นึกถึงคำนี้จังเลยค่ะ " บวร"
- คนเป็นใหญ่ในโรงเรียนต้องลด ละอัตตา
- จะมีความเป็นไปได้สูงค่ะ
+ หากผู้หลักผู้ใหญ่ในสังคมนี้...ทั้งหลาย ๆ กระทรวงโดยเฉพาะกระทรวงศึกษาฯ กระทรวงหลักทำงานจับมือเป็นเอกภาพก้าวเดินไปด้วยกัน...ตั้งใจจริงในการทำให้ "บวร" กลับมาเป็นพันธกิจ ยุทธศาสตร์หลัก...คงจะช่วยได้มากค่ะสำหรับปัญหานี้...
- ลุกหลานของผู้หลักผู้ใหญ่ อาจจะไม่เรียนอยู่ในเมืองไทยก็ได้นะคะ
- บางคนอาจจะส่งไปเกิดที่เมืองนอกก็ได้ ในเมื่อสังคมไทยเป็นแบบนี้
+ หากที่บ้านพร้อมใจก้าวเดินไปพร้อมกับโรงเรียนและวัด(ด้วยบทบาทโรงเรียนและวัดพร้อมเป็นทุนอยู่แล้ว)ทุกอย่างก็ไม่เลวร้ายแบบนี้หรอกค่ะ...
- เรื่องนี้คิดกันมาเป็นสิบ ๆ ปีแล้วไม่ใช่หรือคะ
- หมดยุค หมดกระแส ก็เงียบไป รายงานกันด้วยกระดาษว่าทำแล้ว ดีแล้วค่ะ
+ แต่ในทุกวันนี้...พ่อ-แม่...ผู้ปกครอง...บางคนไม่สามารถจัดการ อบรม สั่งสอนกับบุตรหลานตนเองได้...ก็โยนปัญหา ผลักภาระ ทั้งปวงมาที่โรงเรียน...ทั้งที่ท่านเหล่านี้สร้างปัญหาขึ้นมาในเบื้องต้น...
- แน่นอนค่ะ จะแก้ที่ไหนดี แก้กับปัญหาที่ไม่ได้ก่อ
- ทางธรรมะสอนไว้ว่าอย่างไรหนอ
+ ทุกวันนี้...เด็ก ๆ ที่มีปัญหาอย่างว่ามีเยอะมาก...เนื่องจากสื่อทุกชนิดเข้าไปถึงที่นอน...ในขณะที่ภุมิคุ้มกันที่จะได้รับเพื่อเท่าทันของเด็ก...ที่ควรได้รับจากผู้ปกครองในเบื้องต้นไม่เกิด ไม่มี มีน้อยมาก ...ทั้งนี้เพราะผู้ปกครองเองก็มีภูมิคุ้มกันที่ว่าบกพร่องเช่นกัน...ทุกอย่างจึงตกมาที่โรงเรียน...มากจนตามมาหลอกหลอนครูแม้ในยามหลับ...
- ทุกอย่างเป็นปัญหา
- การวัดผลนักเรียนสวนทางกับการดำรงเพื่อชีวิตอยู่รอดค่ะ
+ ด้วยประสบการณ์...สังคมไหนที่เป็นครึ่ง ๆ กลาง ๆ เมืองไม่ใช่ ชนบทก็ไม่ใช่...จะมีปัญหาหลากหลายมาก
- ประเทศชาติบ้านเมืองที่เป็นปัญหาหลายระดับ
- คงไม่มีใครมาปวดหัวเหมือนเราที่อ่านบันทึกนี้มั้งคะ
+ ในตอนแรกที่เจอปัญหา...ศิษย์คนนั้น...คนนี้...คนโน้น...(เหล่าทรราช)ที่ประจำชั้น..ประเดประดังเข้ามา...อ๋อยเครียดมาก...แต่ด้วยศรัทธาในสิ่งที่คุยกับพี่คิม...และใจที่มุ่งหวัง..."วินัยเชิงบวก"...ก็อดทนและใจเย็น...ใช้ความรักราดรด...หัวใจศิษย์เหล่านั้น(ซึ่งช่วยกันก่อเหตุวันละหลายเวลาต่างกรรมต่างวาระกันไป)ทุกวัน...ทุกวัน...โดยไม่ตีค่ะ...ใช้การพูดคุย...ทำความดีชดเชย ด้วยการล้างห้องน้ำ...โกยขี้หมา...กวาดขยะ ...ทุกครั้งที่ทำสิ่งเหล่านี้...อ๋อยก็ไปช่วยทำด้วยทุกครั้ง...ทั้งนี้เพื่อ..."ความไว้เนื้อเชื่อใจต่อกัน"อย่างน้อยก็ทำให้พฤติกรรมศิษย์เหล่านั้นไม่แย่ไปกว่าเดิม...ทรง ๆ ไว้ก็ยังดี...ผ่านมา 2 เดือน ที่เฝ้าคอยด้วยใจศรัทธา...พฤติกรรมเด็กเหล่านี้บางคนก็ทรงตัวและบางคนก็ดีขึ้นค่ะ...
- พี่คิมศรัทน้องอ๋อยมากค่ะ ที่เป็นแบบอย่างดี
- สร้างความศรัทธาให้เกิดที่ตัวเราก่อน ถุกแล้วน้อง ขอเป็นกำลังใจค่ะ
- เห็นด้วยค่ะ...ถือว่าเป็นบทพิสูจน์ที่คุ้มค่าค่ะ...แต่ครูต้องใช้ความอดทนสูงมากค่ะ...