ข้อคิด และ ข้อความแต่ละคนล้วนมีความปรารถนาดีกันทุกคน และยังเป็นกำลังใจที่ดูอบอุ่นเหมือนพี่น้องที่คอยเป็นห่วงเป็นใยกันและกันเสมอ ดีใจกับคุณบอยด้วยจริงๆที่มีพวกเค้าเหล่านั้นเป็นผู้ที่อยู่เบื่องหลังความสำเร็จของคุณทางด้านจิตใจ และยังเป็นกำลังใจที่ล้นเปี่ยมด้วยความจริงใจยิ่ง เรื่องราวบางอย่างหากใครไม่เจอกับตัวเองก็ยากนักที่จะเข้าใจได้ แต่ถ้าได้เคยเจอมาแล้วผู้นั้นก็ย่อมที่จะเข้าใจดี ความรักเป็นเพียงแค่ความรู้สึกของเราที่ถูกกำหนดมาจากจิตใจ และถูกสั่งการโดยสมองเพื่อให้เกิดเป็นรูปร่างของคำว่าความรัก ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีสำหรับความรักใครที่เคยมีและได้สัมผัสจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้นเป็นอย่างดี ซึ่งดีกว่าผู้ที่ไม่เคยมีและสัมผัสความรู้สึกนั้นเลย แต่คุณจะเก็บและรักษาความรักนั้นไว้ให้ยาวนานได้อย่างไรนั้นขึ้นอยู่กับตัวคุณเองไม่ใช่ใคร หรือให้ใครมากำหนดกฎเกณฑ์ชีวิตของคุณ หรือมี ก็ขอให้ได้แค่ครึ่งเดียวเพราะเวลาผิดหวังจะได้ไม่รู้สึกว่าตัวเองสูญเสียทุกอย่าง ซึ่งความเป็นจริงแล้วอีกครึ่งของคุณก็คือ ตัวคุณ จิตใจของคุณที่ยังคงอยู่กับคุณตลอดเวลา ความรัก คือการเสียสละก็เป็นส่วนหนึ่งของความรู้สึกที่ว่าอีกฝ่ายจะได้ไปได้ดีกว่าที่เป็นหรือต้องทนจำยอมอยู่กับสิ่งเดิมๆ เป็นกุศลนักที่ได้ปล่อยสิ่งมีชีวิตหนึ่งให้กลับคืนสู่โลกของความเป็นจริงอีกครั้ง อาจต้องแลกมากับความเสียใจ แต่ก็คุ้มกับบุญกุศลที่ได้ทำ การทำทานอย่างที่พระพุทธเจ้าได้ชี้แนะไว้ คือการให้อภัย เป็นทานอันประเสริฐนัก เหมือนนกที่ถูกนำมาเลี้ยงในกรงโดยที่เจ้าของก็รักและเอาใจใส่ด้วยความเมตตาซึ่งเป็นสิ่งที่เค้าได้เลือกและตัดสินใจแล้วว่าจะเลี้ยงนกซ่งเป็นสมบัติของเค้า แต่กลับตรงข้ามกันนกนั้นไม่มีโอกาสได้ออกไปบินเที่ยวเล่นเหมือนกับนกตัวอื่นๆที่มีอิสระ ใจก็คิดว่าสักวันคงได้ออกไปเมื่อเจ้าของไม่ต้องการ หรือถ้ามีโอกาสที่จะหนีได้ก็จะทำ แต่นกตัวนั้นไม่รู้หรอกว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรต่อไป ใจคิดว่าถ้าไปก็มีอิสระอยากจะบินไปไหนก็ไปตามที่ใจต้องการ ถ้าอยู่ก็ไม่มีความสุขทนทุกข์ทรมานใจแทบที่จะบินไม่เป็น สมมุติว่าถ้านกตัวนี้ได้ออกมาจากกรงได้ แต่ก็ไร้ซึ่งทิศทางที่จะไปไม่รู้แม้แต่ว่าการที่จะกางปีกบินจะต้องกางยังไงเพราะอยู่ในกรงนานจนเดินเป็นไม่ค่อยได้กางปีกบิน แต่เมื่อเริ่มฝึกสักนิดนึงก็สามารถที่จะบินได้ด้วยตัวเองตามที่ใจปรารถนา แล้วก็บินไปเรื่อยโดยที่ไม่รู้เลยว่าจุดหมายปลายทางของตัวเองคืออะไร เจอท้องฟ้าอันกว้างขวาง เจอทะเลอันกว้างใหญ่ เจอภูเขาอันสูงชัน เจอต้นไม้ที่มีกิ่งก้านมากมาย เมื่อเหนื่อยนกก็ต้องมองหาที่พักไว้เกาะเกี่ยวให้ตัวเองได้ผ่อนคลาย อาจจะยึดต้นไม้นี้ป็นที่พักที่คิดว่าน่าจะเป็นที่อยู่อาศัยได้เป็นอย่างดี เช้าบินไปหาอาหารเย็นก็บินกลับมาที่พัก ทำเช่นนั้นเป็นกิจวัตรประจำวัน จนวันนึงมีพายุพัดพาทำให้ต้นไม้ต้องหักพังลง เจ้านกนั้นก็ต้องหาที่อยู่ใหม่ มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเรื่อยๆ นกก็หาที่อยู่ใหม่ไปเรื่อยๆเจ้านกเริ่มรู้สึกถึงครั้งอดีตที่เคยอยู่ในกรงที่มีเจ้าของที่แสนสุขสบายถึงเวลาก็มีอาหารมาให้ บางวันเจ้าของก็มานั่งคุยเล่นบ้าง ซึ่งแตกต่างกับตอนนี้ที่ไม่มีแม้แต่ที่จะอาศัยเกาะเกี่ยวเป็นที่พักนอน หลบฝน หลบแดด พายุ แม้แต่นกตัวอื่นๆก็ยังไม่มีที่จะบินผ่านมาจะบินกลับไปหาเจ้าของก็ไม่รู้ว่าเจ้าของจะยังคงจำได้อยู่ไหมว่าเคยมีนกตัวนี้เลี้ยงไว้ คิดแล้วก็เศร้าใจเป็นทุกข์ นกก็ยังคงต้องใช้ชีวิตรของมันแบบนี้ไปวันๆ จนกว่าชีวิตมันจะดับสูญสิ้นไปตามการณ์เวลา ซึ่งในความคิดที่ว่านกตัวอื่นๆเป็นอิสระจะบินไปทิศทางใดก็ได้แล้วแต่ความต้องการที่จะไป เริ่มเข้ามาในความรู้สึกว่า พวกนกเหล่านั้นจะเจออะไรบ้างเคยเจออย่างที่ตัวเองเจอหรือเปล่า ซึ่งระหว่างทางที่บิน นกเหล่านั้นต้องเจอกับแรงลมที่พัดผ่าน กับสายฝนที่กระหน่ำตกลง กับแสงแดดที่ร้อนอบอ้าว กับแรงพายุที่รุนแรง แล้วนกพวกนั้นจะทำยังไงกัน นกตัวนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าพวกนั้นก็ต้องหาวิธีที่จะต้องเอาชีวิตตัวเองให้รอดพ้นจากอุปสรรคต่างๆให้ได้เช่นกัน ด้วยวิธีการที่แตกต่างกันหรือเหมือนกัน ขึ้นอยู่กับว่านกตัวใดมีความคิดที่แปลกแวกแนวจากตัวอื่นๆ แล้วคุณละคิดว่านกที่เคยอยู่ในกรงจะทำยังงัยกับชีวิตของมันดี