วันหนึ่งมีคนจูงลูกช้างผ่านหน้าบ้าน  ขายอาหารให้ช้างซึ่งมีนิดเดียวถุงละ 20 บาท พ่อลูกชวนกันซื้ออาหารให้ช้าง  ลูกดีใจที่เห็นช้างตัวจริง  จากที่เคยเห็นแต่ในหนังการ์ตูน  ก้านกล้วย  จึงแอบถ่ายรูปพ่อ-ลูก  ให้อาหารช้าง  คนพาช้างมารีบหลบวูปไม่ยอมให้ติดหน้าเขาด้วย   วันนั้นตลอดทั้งซอยต่างพาลูกหลานมาชมช้าง  บ้างซื้ออาหารให้กินบ้าง  บ้างดูเฉยๆ

สองสัปดาห์ต่อมา  ลูกช้างกับควานช้างคนเดิมกลับมาอีกและทำเช่นเดิม  เห็นแล้วรู้สึกสงสารลูกช้าง  ควานช้างก็คงหากินกับช้างไปด้วย  ยังคิดว่าเมื่อไรครอบครัวช้างจะได้กลับไปอยู่บ้านของเขาจริงๆ เสียที

** ขอบคุณมากค่ะ ที่มาเยียม และช่วยเติมเต็มบันทึกของช้าง... เจ้าของช้างมักอ้างต่างๆ นาๆ  ว่าถ้าไม่พามาหากินอย่างนี้ ช้างจะอดตาย   "ไม่รู้ช้าง หรือคนกันแน่ที่จะกดตาย"  ช่งตรงกับบทกลอนนี้

จากป่ามาสู่เมือง  อันเรืองรุ่ง  

เจ้าของมุ่ง  นำมาหาทรัพย์สิน 

เลี้ยงเจ้าของ... เจ้าของเลี้ยงเพียงได้กิน 

ชีวิตสิ้นอิสรภาพ... ตราบนิรันดร์