สวัสดีค่ะอาจารย์  แผ่นดิน

ชอบค่ะ วาทกรรมนี้ “ปัญหาเก่า ห้ามเกิด-ปัญหาใหม่...ไม่ว่ากัน”  การหยิบยกเอา  “ปัญหาเป็นตัวตั้ง”  ในการทำงาน โดยย้อนมองกลับไปปัญหาที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน  เป็นสิ่งที่จำเป็นค่ะ  มิฉะนั้นปัญหาเกิดๆ ก็เกิดซ้ำซาก วนอยู่อย่างนั้น   มันก็ไม่เกิดการพัฒนาไปสู่เป้าหมายสูงสุดได้    ไม่ใช่ว่าเราเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย  แต่เรามุ่งหวังดี ปรารถนาดีให้งานขององค์กร ลุล่วงประสบความสำเร็จอย่างงดงามต่างหากค่ะ.... ผลที่เกิดขึ้นเป็นประโยชน์ต่อสังคมส่วนรวมมากมาย   อีกทั้ง  อาจารย์ได้สร้างและพัฒนาทีมงานให้เป็นผู้ที่มีคุณค่า  เขาย่อมรู้สึกภาคภูมิใจและเห็นคุณค่าของตนเองมากขึ้น  และพวกย่อมเกิดแรงบันดาลใจด้านบวกที่จะทุ่มเทพลังกายพลังใจ มุ่งมั่น กระตือรือร้นที่จะทำงานทุกอย่างให้ดีที่สุดค่ะ

  ครูใจดีศรัทธาการทำงานของอาจารย์มาโดยตลอด  แม้ไม่เคยรู้จักกัน  จากการศึกษาทุกบันทึกของอาจารย์ได้เห็นภาพการทำงานได้อย่างชัดเจน ไม่ได้ยกยอตามมารยาทนะคะ เชื่อว่า ทุกคนที่ได้อ่านบันทึกของอาจารย์ ก็ย่อมคิดเช่นนี้เหมือนกัน

 การทำงานอย่างเอาจริงเอาจัง เรียกว่า “ความมุ่งมั่น”  ครูใจดีเองก็เป็นแบบนี้  จนเพื่อนๆ จิ๊ก บ่น ด่า (ด้วยความเป็นห่วง)  ว่าทำอะไรได้ดูสังขาร  ไม่เจียมบอดี้....  ฮา

พาลูกศิษย์ขอบคุณอาจารย์ที่กรุณาให้เกียรติไปเยี่ยมค่ายหุ่นยนต์ของนักเรียนลับแลค่ะ...

ระลึกถึงค่ะ