ชอบกลอนครับ
แสงสูรย์แม้ลาลับ ทิวากลับเวียนมาใหม่
แต่ชาวนาผู้ยากไร้ เมื่อไหร่เล่าจะพ้นกรรม
เคยยืนดูนาข้าวที่มิเอะ ญี่ปุ่น ยายแก่ๆขับรถดำนาคนเดียว ท่าทางมีความสุขกับสิ่งที่แกทำ หันมาดูชาวนาบ้านเรา "จน เครียด กินเหล้า" ยิ่งทำ ยิ่งดำนา ยิ่งเป็นทุกข์ หนี้สินล้นพ้นตัว เพื่อนญี่ปุ่นมันบอก มีแต่เศรษฐีถึงมีที่ทำนา คนไม่มีปัญญาเป็นกรรมกรโรงงาน เพื่อนไทยบอก ได้มรดกที่นาเหมือนทุกขลาภ ทำไม่เป็นแล้วและไม่คิดจะทำด้วย เห็นตัวอย่างจากปู่ย่าตายาย ขายทิ้ง เข้าโรงงานดีกว่า... ทุกอย่างที่ทำในชีวิตก็เพื่อหนีทุกข์ แต่ถ้าจะการันตีความสุขที่แท้จริง คงต้องทำตามที่ท่านแนะนำครับ