ความเห็น 18763

แชร์ประสบการณ์ "งานได้ผล ตนเป็นสุข"

จุมพฏ
IP: xxx.144.143.4
เขียนเมื่อ 

ตอนเข้ามาอ่านครั้งแรก ตั้งใจว่าจะเข้ามาแสดงความคิดเห็น แต่เห็นว่าจะยาว ก็เลยทิ้งไว้หลายวัน วันนี้เพิ่งไปซื้อหนังสือของอาจารย์ประพนธ์จากงานหนังสือ ก็เลยกลับเข้ามาเขียนครับ

เรื่องหยุดนี้ผมขอแชร์ประสบการณ์นะครับ

"หยุด" เป็นเทคนิคหนึ่งซึ่งผมเคยทดลองนำมาใช้ในการสอนครับ และค่อนข้างได้ผลดี

จำบทพูดที่พระพุทธเจ้าพูดกับองคุลีมาลได้ไหมครับ ท่านก็พูดว่า "เราหยุดแล้ว" ขณะที่ท่านยังดำเนินอยู่

เราสามารถหยุดได้ครับ ขณะที่กำลังทำงานอยู่ และสามารถแสวงหาความเพลิดเพลินได้ด้วย เพียงแต่เรื่องนี่ก็เป็นเรื่องต้องฝึกฝนครับ ไม่ใช่สำเร็จด้วยความคิด ถ้าจำไม่ผิดเรื่องนี้ดูเหมือนท่านติทช์ นัท ฮัน ก็เคยเขียนไว้ครับ

ผมยกตัวอย่างที่ใช้กับกรณีเด็กไม่ชอบอ่านหนังสือนะครับ เด็กที่ไม่ชอบอ่านหนังสือจะมีเหตุผลสารพัดที่ทำให้เขาไม่สามารถอ่านหนังสือเป็นเล่มๆ ได้ ผมบอกเขาว่าผมไม่ต้องการให้อ่านทั้งเล่ม ผมต้องการแค่ 1 บรรทัด ขณะนี้ให้มองแค่ 1 บรรทัด ถ้าอ่านไม่ได้ ปัญหาคืออะไร แดดร้อนหรือเปล่า หรือนั่งไม่สบาย หรืออ่านไม่ออก หรืออยากทำอย่างอื่นมากกว่า เช่นเล่นเกม กินขนม ฯลฯ ในกรณีความไม่สบายในลักษณะสภาพแวดล้อม ก็ทำเสียให้สบายตามสมควร เรืองเกม รอไว้บรรทัดนี้จบก่อน พอจบหนึ่งบรรทัด คำถามถัดไปก็คือ แล้วบรรทัดถัดไปล่ะ ยังไหวไหม ถ้ามันถึงจุดที่ไม่ไหวแล้วแม้ 1 บรรทัด แม้ 1 ตัวอักษร ก็เลิกอ่านเถอะ ไปเล่นเกมดีกว่า

เพียงแต่ 1 บรรทัด หรือ 1 ตัวอักษรนั้นเราต้องกระทำด้วยการ "หยุด" ตอนนี้ไม่มีหนังสือทั้งเล่ม ไม่มีเกม ไม่มีขนม ไม่มีห้องน้ำ ไม่มีอาการปวดหลัง ไม่มีอะไรทั้งสิ้น มีแค่ 1 ตัวอักษร แล้วก็ลงมือทำครับ แรกๆ เราย่อมไม่สามารถ "หยุด" ได้ครับ ใจมันไม่อยู่กับปัจจุบันสักที มันคอยแต่จะสอดส่ายหาเรื่อง ฟุ้งซ่านไปเรื่อย ก็ต้องปล่อยมันไป นึกได้ก็ "หยุด" อีก  ฝึกฝนกันไปเรื่อยๆ แหละครับ

ขณะที่ "หยุด" เราจะพบกันความเบิกบาน ความเพลิดเพลินที่แท้ ลองทำดูก็ได้ครับ "หยุด" 

เห็นไหมครับ ถ้าทำงานแล้วไม่สบาย ไม่ต้องทำอะไร เพียงแต่ "หยุด" ไม่มีแรงบันดาลใจ ไม่มีเจ้านาย ไม่มีพรุ่งนี้ ไม่มีความง่วง ไม่มีปวดหลัง แค่ "หยุด" แล้วก็ทำงานต่อไป

มันจะเบา สบายครับ เพียงแต่แรกๆ จิตเรามันยังหนักครับ ยังรักษาสมดุลของความเบานี้ไม่ได้ มันก็พลัดตกลงมาอีก ก็ค่อยๆ ฝึกฝนไปครับ