หวัดดีค่ะ.........อยากบอกให้โลกรับรู้

ตอนแรกไม่อยากเข้าเลยเพราะต้องนอน งาน การบ้านก็ยังไม่เสร็จ เเถมยังต้องสอบด้วย

เลยต้องทำเป็นว่าพ่อแม่ไม่อนุญาต แต่ที่จริงเเล้วพ่อแม่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องมาอบรมหุ่นยนตร์

พอมาบอกอาจารย์ว่าไม่เข้าอบรม ตอนแรกก็กล้าๆๆกลัวๆๆๆจนสุดท้ายก็ต้องทำใจมาพบ รู้ไหม

อาจารย์ทำหน้ายังงัยที่ได้ยินว่าจะไม่เข้าอบรม เครียดมาก โกรธมาก เหมือนกับว่าจะฆ่าคนได้เลย

พออาจารย์ว่านิดหน่อย โอ้โห้ บ่อน้ำตาพวกเราเเตกเป็เเถว สุดท้ายแล้วก็ต้องกลับไปเอาขอที่บ้าน

วุ่นวายเป็นบ้าเลย แต่พอได้เข้าอบรมปุบเรื่องวุ่นวายก็บังเกิด อะรัยก็ไม่ดี ท้อมาก คิดได้เเค่ว่า

เอาแค่เกียรติบัตรก็พอเเล้วมั้ง เวลาก็ผ่านไป2วันก็ไม่มีอะรัยดีขึ้น พอวันที่3วันที่ต้องเเข่งขัน

กระวนกระวายมาก หุ่นยนตร์ที่เป็นของตนเองก็ไม่มีต้องเเย่งกับคนอื่นเอาโปรแกรมก็ยังเขียนไม่เสร็จ

จนต้องไปบังคับให้พี่ม.5มาช่วยบอกช่วยทำเล็กน้อย พอถึงเวลาแข่งปุบก็คิดได้แค่ว่าไม่ชนะหรอก

เเต่สุดท้ายแล้วก็ชนะอยู่ดี งงใช่ไหมละว่าชนะได้ยังงัย เพราะคนมันเก่งตอนจบ

ภูมิใจมาก แต่ก็ต้องกราบขอโทษอาจารย์ด้วยนะค่ะกับเรื่องที่เกิดขึ้น พวกเราจะจำไว้เป็นบทเรียนนะค่ะ

บายคะ