อ่านจบแล้วทำให้หนูกลับมาถามตัวเองว่า หนูเคยให้อภัยไหม เเปลกจังเลยค่ะ ที่เรื่องที่หลั่งไหลเข้ามาเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดขึ้นไม่นาน เช่น ไม่ต่อว่าคนเหยียบเท้า ไม่อาฆาตคนที่ตั้งแง่กับเรา ก็มีความรู้สึกเบาสบายดีนะคะ อย่างน้อย ๆ ในอกนี้ก็ไม่มีความร้อนลุ่มเหมือนเมื่อครั้งอยากจะลุกขึ้นมาวางแผนแก้แค้น หรือ เอาคืน การรู้สึกให้อภัย ทำให้มีเวลาทำสิ่งดี ๆ มากขึ้น เห็นตนเองมากขึ้น แม้จะรู้อยู่ในใจว่ายังไม่หมด แต่ก็เห็นความรุงรังในใจค่อย ๆ ถูกลดจำนวนลงก็เป็นความเบาใจในตนเองค่ะ

อนุโมทนาสาธุค่ะ ใน "อภัยทานและธรรมทาน"

(^_^)