- ผมตอนนี้อยู่ในกลุ่มที่ สาม ครับ เพราะยังไม่พร้อมที่จะลงพื้นที่ครับ ยังไม่เอื้ออำนวยครับ
- วันหนึ่งอาจจะได้เป็นกลุ่มที่ 4 หรือไม่ก็ 2, หรือไม่ก็ 1, หรือศูนย์(สูญหาย)
- เราเสพกันมากเกินครับต้นแม้พวกนั้น มีอายุ มากกว่าคนกี่รุ่นครับ แต่เราละโมภเกินไป อยากให้มันโตเร็วๆ อยากได้ไวๆ ฉาบฉวย
- วันหนึ่งพอได้มีโอกาสเป็นแม่ค้าขายขนมจีน ก็ขายจานละสามบาทห้าบาท พอขายได้ สี่ห้าวัน ก็เพิ่มเป็นจานละเจ็ด อยากรวยเร็ว เพราะหากขายห้า กับขายเจ็ด มันได้เงินต่างๆ กัน อยากได้เงินจนมีเงินเป็น infinity กันครับ เราเลยเจอปัญหาแบบนี้นะครับ
- ความสมดุลไม่เกิดครับ เพราะได้เงินมามาก ก็ต้องจ่ายไปมาก ก็ต้องหาเพิ่มอีก ก็ไปกระทบสิ่งแวดล้อมกันอีกครับ
- พูดมาก็ไม่ดีครับ เพราะไม่ได้ทำ อย่างผมตอนนี้นะครับ พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะไม่ได้ลงมือทำให้เห็นจริง
- แต่ด้วยความห่วงใย หากไม่พูดเกรงว่าจะสายไป เพราะชีวิตผม ตายไป ไม่เท่าไหร่หรอกครับ แต่ชีวิตลูกหลานต่อไป จะอยู่กันอย่างไร เมื่อคิดถึงบรรพบุรุษ ก็คิดว่า โห ทำไมบรรพบุรุษ ถึงโหดเหี้ยม ใจดำ ผิดมนุษย์ อย่างนี้
- หากเราจะชีวิตแค่ในหนึ่งในชีวิตเราแค่นี้ ก็ไม่ต้องคิดไรมากครับ แสวงหาสุขให้กับตัวเราก่อนได้ก็พอครับ สุขเทียมหรือแท้ แล้วแต่นิยามกันครับ แต่หากคิดถึงรุ่นใหม่ที่จะเกิดต่อไปอีกพันปี ก็คงดีไม่น้อย
- อิๆๆ พูดมากไป เขียนมากไป มันจะเผ็ดขึ้นเรื่อยๆครับ เพราะเรื่องเหล่านี้มันกระทบกับสิ่งที่คิดมานานครับ ผมเคยนำ น้องนักเรียนไปปลูกป่ามาเหมือนกันครับ กลับไปคงหาโอกาสทำอีกครับ แต่ปัญหาคือ มันไม่ใช่ที่เรานี่สิครับ เผลอโดนตะกั่วอีก
- ขอบคุณมากๆ นะครับ เขียนเล่าไว้นะครับ