การวิจัยในชั้นเรียนไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่แต่เป็นการกระทำที่ยิ่งใหญ่

เพราะถ้าหากว่าเราคิดว่าการวิจัยในชั้นเรียนเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ ใครต่อใครก็จะไม่กล้าที่จะเริ่มลงมือทำกันสักที

ความยิ่งใหญ่นั้นอยู่ที่การลงมือกระทำ เริ่มจากปัญหาเล็ก ๆ สมมติฐานน้อย ๆ ค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ ลอง ค่อย ๆ แก้ไขปัญหาไปกับวันต่อวัน คาบต่อคาบ วิชาต่อวิชา ทำไปเรื่อย ๆ ทำแล้วค่อย ๆ สะสมทุน ทั้งทุนความรู้ ทุนประสบการณ์ ทุนความเชี่ยวชาญ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทุนทาง "กำลังใจ"

มีปัญหาอะไรเราก็วิจัยไปเรื่อยอย่างนี้แหละ มีความปรารถนาที่จะพัฒนาอะไรเราก็พัฒนาไปเรื่อย ๆ ค่อย ๆ ทำไป ทำไป

แต่สิ่งที่สำคัญคือต้อง "กล้า" กล้าที่จะลงมือทำ กล้าที่จะทดลอง กล้าที่จะวิจัย กล้าที่จะสรุป กล้าที่จะเผยแพร่และกล้าที่จะแลกเปลี่ยน

การแลกเปลี่ยนประสบการณ์ทางการสอนที่เกิดขึ้นจริง (Tacit Knowledge) กับคนที่อยู่ในอาชีพเดียวกัน ในรั้วโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยเดียวกันนั้น เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีเพราะแต่ละคนที่บริบทหรือตัวแปรต่าง ๆ นั้นใกล้เคียงกัน เพื่อนช่วยเพื่อน ครูช่วยครู การเรียนรู้แบบพึ่งพาอาศัยกันจะทำให้วงการวิชาการของไทยนั้น "พัฒนา..."