ดิฉันอ่านบันทึก เรื่อง "โลกทั้งผอง...ล้วนพี่น้องกัน" ของอาจารย์บัญชาอย่างมีความสุขมากค่ะ

คิดถึงพระคุณของครูทุกท่านที่สละเวลามายืนให้ความรู้หน้าชั้นแก่เด็กหลังห้องทั้งหลายด้วย

ดิฉันเสียใจเหลือเกินที่ตอนเรียนเอกไทย  ดิฉันไม่ตั้งใจเรียน  ไม่เห็นคุณค่าที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความรู้   ไม่รู้จักแปลความ และตีความ  ว่า เบื้องหลังความรู้นั้น มีคุณค่า  ให้เราได้คิด   หรือให้เราได้นำไปใช้   ต่อไปอย่างไร   ในการดำรงชีวิต

มารู้สึกตัวอีกที ก็มีอาชีพเป็นครูเขา  มาเจอมดตัวน้อยตัวนิดที่คิดแบบเดียวกับเราสมัยก่อนเปี๊ยบ    คือเขาเรียกว่ากรรมมีจริง ......

บันทึกนี้ของอาจารย์ ทำให้ดิฉันได้คิดว่า เมื่อสอนความรู้ ก็ควรชี้ให้เห็นด้วยว่า ความรู้นี้ นำให้คิดอะไร นำไปสู่อะไร  และนำไปใช้อย่างไรได้บ้าง 

เพื่อสร้างคุณค่าให้เกิดแก่ชีวิตได้อย่างแท้จริง...!.

ขอบพระคุณสำหรับบันทึกที่มีคุณค่าทางจิตใจเช่นนี้นะคะ    ภาคฤดูร้อนนี้ดิฉันจะตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือที่อาจารย์แนะนำไว้   สงสัยต้องไปตัดแว่นเพิ่มอีกอันแล้วอ่ะค่ะ  :)