ตรรกกะของความสมดุลแห่งการให้และการรับที่ "สมดุล" ในที่นี้นั้น ถ้าหากจะนิยามความเต็มของส่วน 100 ส่วนนั้น ตรรกกะที่สมดุลนั้นก็จะอยู่ที่ 100 : 0

หน้าที่ที่เราจะต้องเท่าเพื่อให้กับสังคมนั้นถ้าหากเรามีแรง 100 เราก็ต้องให้ไปทั้ง 100 ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น...?

ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะ ไม่ว่าจะเป็นส่วนใดทั้งภายนอกและภายในร่างกายของเรานี้ก็ล้วนแล้วแต่ได้รับมาจาก "สังคม"

น้ำ ดิน ฟ้า อากาศ แร่ธาตุ หรือจะแบ่งแยกตามธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ สิ่งทั้งหลายเป็นสิ่งที่มีและอยู่ตามธรรมชาติ แต่ด้วยหน้าที่ที่เริ่มต้นด้วยความรักของพ่อและแม่จึงได้พยายามธาตุต่าง ๆ ที่เป็นสสารในสังคมหลอมรวมขึ้นมาเป็นร่างกายของเรา

ดังนั้นไม่มีส่วนใดเลยที่เป็นของเรา ที่เรามีอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพราะว่าเรามีหน้าที่ที่จะต้องดำรงอัตภาพร่างกายนี้เพื่อทำหน้าที่แห่ง "ความดี" ที่สังคมบรรจงสรรค์สร้างให้เราได้เกิดขึ้นมา

ในทุก ๆ ลมหายใจเราเป็นผู้ใดที่แต่ได้อยู่แล้ว มีแต่เพียงการเปลี่ยนลมหายใจให้เป็นเรี่ยวแรง แล้วทุ่มเทกำลังกาย กำลังใจทำหน้าที่รับผิดชอบต่อสังคม

ส่วนสังคมเขาก็รับผิดชอบทำหน้าที่ของเขาผลิตน้ำ ผลิตอากาศ ผลิตแร่ธาตุตามวันและเวลาที่เหมาะสม ธรรมชาติทุกวันนี้ไม่มีอะไรที่ผิดเพี้ยน มีแต่ใจคนเท่านั้นที่มักง่ายหวังที่จะเปลี่ยนธรรมชาติและสังคม

ตราบใดที่เราใช้ทรัพยากรคืออออกซิเจนจากสังคมโลกใบนี้ เราก็พึงตระหนักทำความดีให้ได้ถึง 100 ส่วน

ถ้าวันใดเรามีใจที่ยังหวังแบ่งสรร แบ่งส่วนแม้นว่า 1 จากร้อย ก็ยังเรียกได้ว่ายังเป็นคนที่ "เอาเปรียบ" สังคมอยู่

ดังนั้นหากวันพรุ่งนี้เรายังมีโอกาส "ลืมตา" ขึ้นมาแล้วพบว่าเรายังมีชีวิตอยู่ในสังคมนี้แล้วล่ะก็ เราเองก็มิควรรั้งรอในการทำความดีเพื่อแสดงหน้าที่ที่เราพึงมี คือ การรับผิดชอบต่อสังคม...