- ปี 39 -43 ผมทำงานที่นครสวรรค์กับโครงการกลุ่มป่าห้วยขาแข้ง ก็พบผู้มีอันจะกินคู่หนึ่ง ท่านเป็นเจ้าของโรงงานผลิตผ้าใบคลุมรถบรรทุก 10 ล้อที่วิ่งบนถนนนี่แหละครับ ท่านมาซื้อที่ดินติดภูเขา ปลูกบ้านหลังเล็กๆพออยู่ได้ 2-3 คน ผมไปพบท่านทั้งสองเพราะทึ่งในการใช้ชีวิตของท่านยามแก่เฒ่า
- ท่านบอกว่าได้ยกกิจการโรงงานให้ลูกๆทำต่อไปแล้วอพยพมาอยู่ริมภูเขากันสองคนเพราะต้องการมาปลูกป่า..ถวายในหลวงด้วยเงินส่วนตัว
- ท่านบอกว่าเริ่มแรกมาจากอาการไม่สบายของร่างกาย หมอแนะนำให้ออกไปอยู่ต่างจังหวัดหาสถานที่อากาศโปร่งๆอยู่เพราะกรุงเทพฯมลภาวะมาก ทำให้เกิดโรคภัยต่างๆมากมาย ท่านจึงมาอยู่นครสวรรค์ริมป่า เพราะไม่ไกลจากกรุงเทพฯมากนัก ลูกๆร้องห่มร้องให้กลัวพ่อแม่ลำบาก ทำไมต้องไปอยู่ป่าอยู่เขา เงินทองมีมากมายหาเอามาทำไม
- 2 ปีที่ท่านอยู่ที่นั่นโรคภัยหายเป็นปลิดทิ้ง และเริ่มปลูกป่าหมดเงินไปมากกว่า 10 ล้านบาท ท่านจ้างชาวบ้านปลูกและควบคุมเอง ผมเลยชวนนายอำเภอไปสนับสนุนท่าน ชวนเพื่อนทำงาน NGO ไปให้กำลังใจและสนับสนุนท่าน ท่านอยู่อย่างเรียบง่ายมาก และป่าไม้ที่ท่านปลูกเติบโตดีเพราะท่านดูแลเอง ผมว่าดีกว่านักป่าไม้อีกมั๊ง
- ทั้งสองท่านผมไม่ได้ไปเยี่ยมนานแล้ว คิดถึงท่านผู้ใจบุญผู้เห็นคุณค่าป่า สุขภาพท่านดีมากๆ หน้าตาสดใส แข็งแรงเพราะออกกำลังกายปีนเขาไปดูป่าทุกวัน ทั้งสองท่านนามสกุล "เอี่ยมศิริ" ครับ หากท่านเห็นรถสิบล้อมีผ้าใบคลุมละก้อ ลองเหลือบมองยี่ห้อดูนะครับ ถ้า "JB เอี่ยมศิริ" ละก้อ ใช้ผลิตมาจากโรงงานที่ท่านยกให้ลูกชายไปแล้ว แต่ท่านกลับไปอยู่ป่า ??