พี่แก้วค่ะ หลายสิ่งหลายอย่างมันเหมือนกับหนูทำอย่างเดิมทุกวัน ๆ แต่ก็ไม่มีอะไรเหมือนเดิม

ใจติ๋วที่คิดว่า จะดึงดันดิ้นรนให้มันเหมือนเดิมนั้น ทำให้เกิดความทุกข์แสนสาหัส

ตอนนี้ติ๋วจึง ตั้งใจกับตนเองมี มีกิจวัตรประจำใจไว้เตือนตนเองไม่ให้นอกลู่นอกทาง แต่ไม่ใช่คุกของชีวิต

หันมองที่ผ่านมา โอ้ หนูสร้างคุกให้ตนเองชัด ๆ

แต่ทุกอย่างก็งดงามอย่างที่มันเป็น เพราะหนูได้เรียนรู้มาแล้ว ว่า คุก มันเป็นอย่างไร แล้วก็รู้แล้วว่า วิธีออกจากคุกต้องทำอย่างไร

เพราะเรากลับไปเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ และก็คาดเดาอนาคตไม่ได้จริง การยืนหยัดอยู่กับปัจจุบันแห่งการ รู้ตัว

อย่างที่ครูท่านสอน ทำให้ใจสบายขึ้นค่ะ อะไรที่เกิดขึ้นแล้วผิดพลาดไป สิ่ง ๆ นั้นก็คือ ครู ที่เข้ามาสอนใจ

เรียนรู้มันแล้วก็ก้าวเดินต่อไป อย่างที่ครูท่านเมตตาสอนมาเสมอ ๆ

ขอบคุณนะคะ พี่ แก้ว..อุบล จ๋วงพานิช  ที่แวะมาทักทาย

(^_^)